In een feuilleton van 12 delen bericht ik iedere maand over een hoofdstuk uit de 25-jarige geschiedenis van ons stadsdeel. In juli mag Kwakoe, tegenwoordig Zomerfestival genaamd, niet ontbreken.
Het moet al weer een jaar of 15 geleden zijn dat ik met een vriend besloot de berichten over Kwakoe eens met eigen ogen te aanschouwen. Al bij het zoeken naar een parkeerplaats was er de eerste kennismaking. Wat we kwamen doen, was de vraag. Twee witte jongemannen kwamen het Surinaamse festival bezoeken.
De mobiele telefoons waren inmiddels gemeengoed en werden opzichtig gedragen. Dat waren we niet zo gewend. En gedanst werd er met het lichamen tegen elkaar op een ophitserig toontje wat een kruising had tussen hiphop en R&B. Dat bleek nou 'bubbling' te zijn.
Het terrein leek op sommige plekken wel op een provisorisch tentenkamp, met lijnen gespannen om bomen en soms wat hout vastgespijkerd aan een kring van bomen en een zeil er over. Gekookt werd er soms op vuur. De kleding was soms zeer traditioneel. Nederlands was op veel plekken niet de voertaal. En ook met engels kon je niet altijd zo'n bijzonder flesje bier bestellen. Nog nooit ergens gezien, maar gekoeld in ijs smaakte het best lekker.
We begroeten een bekende. Ze bleek de werving te doen voor het GVB en de mensen stonden in de rij voor een baan. Maar gekwalificeerd voor chauffeur of conducteur waren velen nog niet. Ondertussen was er een kakafonie aan muziek. Vaak versterkt soms live. En voetbal. Soms hoogstaand en oogstrelend. Op een matig tot slecht veld werd hard gewerkt. En het publiek stond in grote getale rondom de zanderige mat de teams aan te moedigen.
Nog 10 jaar eerder was ik al eens postbesteller geweest in de Bijlmer. Helemaal onbekend was het terrein niet voor me. Maar op 15 minuten van De Pijp kon het ook bruisen, dat werd wel duidelijk.
Een paar jaar na mijn eerste kennismaking met het zomerse festival van Zuidoost later loop ik op een mooie julidag op het Centraal Station. Een groepje komt op me afgelopen. In hun beste engels spreken ze me aan. Toen ik het franse accent opmerkte schakelde we om in hun moedertaal. Ze wilde niet het gebruikelijke Amsterdam zien. Welke wijk moesten ze naar toe? Ik stuur ze naar De Bijlmer waar dat weekend het Kwakoefestival was begonnen.
Vervolgens heb ik het festival, ook voor mijn aantreden als bestuurder, diverse malen bezocht. En inmiddels heb ik Kwakoe met tentzeilen zien veranderen in een zomerfestival met grote witte tenten. Het voetbal is inmiddels verbannen naar het Bijlmersportpark en de versterkte muziek is, als het goed is, begrensd. En van een traditioneel Surinaams feestje is het uitgegroeid tot een pallet met Caraibische en Afrikaanse culturen. De chaos is kortom een stukje georganiseerder geworden.
zomerfestival 2012
Afgelopen weekend is de 36e editie van het festival van start gegaan in het Bijlmerpark waar de bere en fladder genuttigd kon worden naast de Afrikaanse gedroogde vis.
In de geschiedenis van ons stadsdeel is Kwakoe in de afgelopen decennia uitgegroeid tot een van de grootste festivals van de stad. Bezoekersaantallen zijn weliswaar afhankelijk van het weer. Maar meer dan 200.000 festivalgangers was in het verleden geen uitzondering.