Het is lastig om een heel jaar van januari tot december voor de geest te halen. Maar er zijn altijd momenten die er uit schieten. Het is een relaas vanuit mijn perspectief. Het nieuws zoals ik dat heb beleefd. Ik ben er eens voor gaan zitten.
De aardbeving in Haiti waarbij een duizelingwekkend aantal mensen omkwam is onvergetelijk. Ik heb in mijn leven denk ik niet eerder zulke aantallen gehoord voor een ramp. Een bijeenkomst later dit jaar in het stadsdeel, waar ik als spreker mocht aantreden, markeerde nog eens de enorme tragedie die het land nog steeds ondergaat.
Oud-politici Hans van Mierlo, Henk Vonhoff en Hans Dijkstal lieten het leven. Mulisch overlijden werd breed uitgemeten. En terecht. Anton Geesink is niet meer. Mijn soullegende Teddy Pendergrass is gaan hemelen. Het overlijden van Antonie Kamerling greep me bij de strot. En met de op respectabele leeftijd gestorven Piet Kranenberg, bekend van het Olympisch Stadion, had ik een bijzondere band.
Als bewoner van een stadsdeel waar ruim 18 jaar geleden een vliegtuig neerstortte gaan ook de gedachten terug naar de vliegramp in Tripoli, waar ook veel Nederlanders omkwamen.
Op sportief gebied waren er de Winterspelen, waar Kramer een ronde te lang in dezelfde baan bleef rijden waardoor hij goud op de 10 km miste. De voorspelbaarheid van die gouden plak en het daaropvolgende drama maakt sport zo mooi.
Wat ook niet voorspeld was, was de finaleplaats van Holland op het WK voetbal. De finale tegen Spanje was een draak. En zelfs de halve finale tegen Uruguay was niet erg goed. De ommekeer tegen Brazilie vond ik het WK-moment. Een ontketende Sneijder haalde Nederland uit verloren positie met nota bene een kopbal.
Al het nieuws rondom het zeilmeisje Laura Dekker doet me daarentegen niet veel.
Als vader van jonge kinderen gaat de recente misbruikzaak van peuters in Amsterdam niet koud aan je voorbij. En het zal tot in 2011 duren voor we de echte omvang van de zaak kennen.
Politiek was het ook een turbulent jaar. De PvdA stapte uit Balkenende IV vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ik moet diep nadenken waarom ook alweer. Google helpt: Uruzgan. Zo zie je maar hoe vergankelijk nieuws soms kan zien.
Een aardverschuiving in Zuidoost bleef uit bij de lokale verkiezingen in maart. De PvdA verloor fiks maar bleef verreweg de grootste. D66/OZO was de grootste winnaar. En ook de VVD mocht tevreden zijn met 30% stemmenwinst ten opzichte van 2006. Daar was ik best fier mee. En het bleek tevens een mooie basis om voort te besturen.
En dat de VVD ook in de stad zou gaan besturen zat er lange tijd niet in. Met dank aan d66, kwam er een coalitie in Amsterdam die qua politieke kleur overeenkomt met die van Zuidoost: PvdA, GL en VVD.
De wissel van Wouter Bos en Job Cohen kreeg veel aandacht. De nieuwe burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan, laat zich meteen goed gelden. En ook de waardige aftocht van Femke Halsema was voer voor de media.
Lokaal waren er hoogepunten met bijvoorbeeld de opening van het pand van de kunstuitleners (CBK) dit voorjaar. En ook de 1e paal van Ziggo Dome is er een met een verleden dankzij een succesvolle lobby voor Zuidoost.
Daarnaast werden er 1e palen geslagen voor diverse woningbouwprojecten en een basisschool Het Klaverblad. Bijzonder was ook het leggen van het fundament voor het Sport Activiteiten Centrum (SAC) in Driemond. De echte basis was hiervoor al gelegd bij een raadsinitiatief in 2004.
Voor mij was de opening van het Bijlmersportpark het sluitstuk van een spannende tijd waarbij 3 voetbalverenigingen zijn opgegaan in Zuidoost United. Gezonde clubs zijn van groot belang voor de sport maar staan soms in conflict met eigenheid van bestuurders en leden. Bij het traject van het gaan naar een nieuw sportpark is de lat hoog gelegd. In het begin ontmoette ik daarbij scepcis maar uiteindelijk is het project met brede steun gerealiseerd.
Een intiem moment met grotere gevolgen is het besluit van supermarkt VOMAR in Holendrecht om het roer om te gooien en de zaak binnen een paar weken te verbouwen. Met als resultaat een heropening van de prachtige zaak waarbij tientallen bewoners staan te popelen om 9 uur om naar binnen te gaan. Die blijde gezichten van zowel medewerkers als klanten bij het aanschouwen van de nieuwe zaak geven een kick. Dit markeert voor mij de ommekeer in deze buurt. Als overheid moet je partijen in de positie brengen dat ze gaan handelen. Hier lukt dat goed. En er volgt meer.
Maar mijn meest uitgesproken moment is wel de benoeming van de eerste VVD premier. Op 14 oktober 2010 stond Rutte met zijn team op het bordes met de Koningin.
De weg daar naar toe was een thriller. De uitslagenavond in de nacht van 9 op 10 juni was extreem spannend. En als dan bij het ochtendgloren duidelijk is dat de VVD de grootste is van het land, is er ingetogen blijdschap. Ingetogen omdat wel duidelijk was dat het formeren een lastige klus zou gaan worden. Het historische CDA-congres in Papendal was daar een duidelijk voorbeeld van.
Krediet moet Rutte als premier nog verdienen. Maar je kunt vinden van hem wat je wil maar de man is een begenadigd spreker. Hij prikkelt, grapt, inspireert en slaat de spijker met rake voorbeelden op de kop.
Hij is er in geslaagd om het vertrouwen te krijgen om het kabinet te smeden. Een breed vertrouwen waarvan veel VVD'ers weten dat hij dat in eigen partij soms moest ontberen. Dat geeft extra glans aan zijn huidige rol en geeft mijn moment kleur.