Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
De belangenvereniging voor Nederlandse Gemeenten (de VNG) heeft becijferd dat veel gemeenten bezuinigen op sport.
 
Uit een recessiepeiling blijkt dat 28% van de gemeenten korten op sport. En nog een groter deel verwacht te gaan bezuinigen op dit onderdeel. Dat blijkt uit een recent onderzoek van het Mulier Instituut in opdracht van de Vereniging Sport en Gemeenten. De bezuinigingen zijn vooral het gevolg van minder rijksinkomsten voor gemeenten.
Afgelopen maand is de Kadernota vastgesteld door de deelraad van Zuidoost. Daarin zijn de voorstellen uit het coalitie-akkoord uitgewerkt. De structurele bezuiniging op sport is in ons stadsdeel relatief laag. We herschikken zelfs in ons budget voor sociale activering om laagdrempelige beweging voor volwassenen mogelijk te maken ten opzichte van andere activiteiten.  
 
Wel merken we dat veel stedelijke en landelijke ondersteuning mogelijk op de tocht staat door bezuiniging op dat nivo. zo zijn de combinatiefunctionarissen, die verenigingen en scholen helpen bij activering van sporters, niet voor langere termijn vastgelegd.
Lees meer...
Ze worden Le Sapeurs genoemd, naar Le Sape. Een subcultuur in de straten van republiek & democratische republiek Congo. Le Sape staat voor Société des Ambianceurs et des Personnes Élégantes ofwel: Sociëteit van smaakmakers en elegante personen. Ze zijn tot 20 augustus te zien bij het Prins Claus Fonds aan de Herengracht 603 Op foto. Ik ben afgelopen week een kijkje gaan nemen bij de sharply dressed men.

Smaakmakers zijn het zeker. Le Sapeurs zijn namelijk mannen (en een enkele vrouw) die altijd sharp en dandy gekleed gaan. In pakken van grote merken, in een vrij flamboyante kleurstelling (met een strikte dresscode dat je niet meer dan drie kleuren combineert in je outfit) en zeer stijlvol afgemaakt met sigaar (ook al rook je niet) en de juiste accessoires.
 
Le Sapeurs hebben hun roots ten tijden van de Franse kolonisatie, toen de Franse witte (toen nog als superieur en dus als beter gemanierd gezien) elegant gekleden mannen de dienst uitmaakten. Ondanks de armoede en vrij instabiele situatie in Congo is dit netwerk sterk en zien Le Sapeurs er onberispelijk uit. "Liever een prachtig pak dan eten", is hun motto. Ook religie speelt een belangrijke rol. Dat zie je ook in Parijs waar Le Sapeurs samen komen in de Congolese kerkelijke gemeenschap.

[Le+Sape,+het+boek.jpg]
Fotograaf Daniele Tamagni legde Le Sapeurs vast in een prachtig fotoboek: Gentlemen of Bacongo. Tamagni houdt met dit boek de subcultuur levend. 
 
En binnenkort zijn de Sapeurs ook in levende lijve te zien in de stad. Bij de Fashion Week van Amsterdam is er op 15 juli een MAF Fashion Battle waarbij zo'n 10 internationale Sapeurs, mannen en vrouwen oorspronkelijk afkomstig uit Congo, Suriname, De Antillen en Marokko, zichzelf presenteren op de catwalk. Gaat dat zien!
Waar: MC Theater, Polonceaukade 6, Amsterdam
Deur open: 20.30 u
Start catwalk shows: 21.00 u – 22.30 u
Toegang: gratis
Dresscode: Seriously Sapeur chique
Lees meer...   (2 reacties)
Afscheid nemen doet pijn. Maar een verlies van een WK-finale doet extra pijn. Voetbal is de belangrijkste bijzaak ter wereld voor veel mensen. Dat geldt ook voor mij. Toch kost het verlies van Spanje mij maximaal 1 slechte dag. Na het schrijven van dit stuk is het voorbij. Ik zal het uitleggen.
 
Dit is niet de eerste wk-finale die Nederland verliest. In 1974 was ik 5 jaar (bijna 6). Ik heb dat kampioenschap niet erg bewust meegemaakt maar wat me is bijgebleven is het algemene gevoel dat we de beste waren en verloren van de (West-)Duitsers. Als knul speelde je 'oorlogje' en van de oudere jongens had je geleerd dat Duitsland 'slecht' was en verslagen moest worden. Dat was dus niet gelukt. Daarna kreeg ik het voetbalvirus te pakken.
 
Bij het EK van 1976 volgde ik alle verrichtingen van het Nederlands Elftal. Het was zelfs zo dat ik op een gegeven moment de avondvierdaagse liep met een radio en een oordopje in. Terwijl iedereen liep te zingen gaf ik de stand door. Een belangrijk moment voor een kind is de keuze voor de favoriete club. Opgroeiend in Zeeland op het eiland Schouwen-Duiveland, was als dichtst bij gelegen grote club Feyenoord, voor veel jongens 1e keus. Maar dat was mij te makkelijk. Mijn voorkeur werd dichter bij huis ingegeven.
 
Op mijn vaders kantoor was een koffiedame die ook altijd goed voor de kinderen van de medewerkers zorgde. In de vakantie mocht ik wel eens een dagje mee naar kantoor. En nadat mevrouw Koster de lunch had verzorgd mocht ik mee naar haar huis. En daar lag een plakboek klaar van een flegmatieke speler die was doorgebroken in het betaalde voetbal. Tot zijn 22e had hij voor het lokale Zierikzee gespeeld. Hij was gescout door Roda JC uit Kerkrade en vertoonde daar nu zijn kunsten. De foto's gaven een treffend beeld van Adrie Koster in actie. Roda, de club van Adrie, een sub-topper in de Eredivisie, heeft toen mijn hart gestolen.
 
In 1978 was het zover. Nederland zou het verlies uit '74 weg poetsen. We hadden nog steeds het beste elftal met Dick Nanninga de lange kopsterke spits en sluitpost Jan Jongbloed, beide ook spelend voor mijn Roda. Maar waarom ging Johan Cruyff niet mee? En om welke reden wilden Bram Vermeulen en Freek de Jonge dat Nederland niet deelnam? En waarom wilde de politiek zich bemoeien met de gang naar Argentinië? Vragen waar een 9-jarige niet veel van snapt als het om zijn belangrijkste bijzaak gaat.
 
We gingen en speelden goed genoeg om de finale te halen. Tegen angstgegner West-Duitsland werd in de 2e ronde gelijk gespeeld. De finale werd gespeeld tegen het thuisland in het volgepakte Estado Monumental in Buenos Aires. De wedstrijd begon chaotisch.
Het veld lag bezaaid met uitgerold wc-papier en de Argentijnen maakten bezwaar tegen het gips om de arm van René van der Kerkhof. Mario Kempes opende de score. Nanninga viel in voor Rep. In in de 82e minuut kopte de invaller met rugnummer 18 in een kolkend stadion, de gelijkmaker. Het stadion viel even stil. En de laatste minuut van de reguliere speeltijd raakte Rob Rensenbrink de paal. Na gisterenavond weten we dat Nederland nooit dichter bij het wereldkampioenschap is geweest. Het was een felle match. Het bloed zat op de shirts. Na de verlenging maakte de ontketende speler met de lange manen, Mario Kempes de 2-1 en gaf hij de assist voor de eindstand 3-1. Geen revanche voor het verlies van de finale van '74. Ik was ontgoocheld.
 
Na het WK speelden de spelers van Roda een oefenwedstrijd tegen Zierikzee op het eiland waar ik opgroeide. Ik ging uiteraard kijken. De helden Nanninga en Jongbloed, met hun dikke donkere bakkebaarden, werden met groot enthousiasme onthaald. Duizenden mensen stonden langs de lijn van de lokale club. En uiteraard was ook mijn idool Adrie Koster van de partij. Koster zou dat najaar debuteren in het Nederlands elftal en door zijn slechte gestel bleef zijn internationale optreden beperkt tot 3 wedstrijden.
 
De Groninger Dick Nanninga werd topscorer aller tijden voor de
club uit Kerkrade. Hij kon ooit spelen voor Ajax maar wilde zijn goedlopende bloemenzaak in Limburg niet verlaten en bleef Roda tot 1982 trouw.
 
 
Jan Jongbloed bleef tot zijn 45e zijn beroep als keeper uitoefenen. Het bleef altijd knagen dat verlies van 1978. De vragen die ik als jongen van 9 had bleven hangen.
 
In 2001 ben ik op reis gegaan naar Argentinië. Ik heb het immense stadion bezocht waar de finale werd gespeeld, de thuisbasis van River Plate. Ik maakte kennis met dwaze moeders en het drong intens tot me door waar Freek en Bram over zongen. Ik ging naar het hotel waar de spelers het langst overnachtten. Het verhaal was dat de vrouw van Johan Cruyff een overzees verblijf voor haar man niet zag zitten. Maar ook de verhalen die zich rond dit hotel afspeelden moeten mevrouw Cruyff niet hebben gerustgesteld. De dames en de drank waren binnen handbereik. Het ooit zo luxe verblijf was inmiddels veranderd in een bouwval. Ik kon zo naar binnen wandelen en de kamers van Rep, Krol en Haan aanschouwen. Ook de kamer van Suurbier was herkenbaar, met wat lege flessen in de hoek.
 
En hoe zou het met Dick Nanninga gaan? Het verhaal gaat dat de 61-jarige Groninger in het Belgische Neeroeteren een gelegenheid uitbaat. In Cafe de Zwarte Kat kan je dansen en een lichte dame aan de haak slaan. De donkere bakkebaarden zijn verruild voor een grijze dos. Maar hij is gelukkig zo. Als er een biografie over zijn leven komt ben ik de eerste die hem koopt. En het is actueler dan ooit. Want Nanninga is de laatste Nederlandse speler die een goal heeft gescoord in een finale van een WK en ook als enige een velddoelpunt (Neeskens scoorde in '74 een penalty). En ik gun hem deze eretitel van harte.
 
Arjen Robben heeft zijn kansen gehad om de honneurs waar te nemen. Maar hij heeft niet gedaan wat veel mensen hadden gehoopt en verwacht. Maar Robben lijkt me een man die gevoel heeft voor historie. Hij moet nagedacht hebben over die kolkende massa Argentijnen en die massieve kopgoal van de nummer 18 die hen het zwijgen oplegde. Daar moet je wel een heel fraai doelpunt tegenover zetten. En dat had hij kennelijk niet in de benen. Bovendien is Robben net zoals Nanninga een Grunniger. Die zal wel gedacht hebben toen hij moest scoren: 'dat mokt mie de keudel nait broen'. Waarmee Dick Nanninga dankzij Arjen Robben ook voor de komende 4 jaar geschiedenis blijft schrijven. En daar heb ik vrede mee.
Lees meer...
Morgen, zondag 11 juli is er toch de droomfinale tussen Nederland en Duitsland. Op nog geen uur rijden van Amsterdam kan het allemaal worden beleefd. Dan is er de finale van het Siemens Open in Scheveningen op de Mets Banen. Daar dueleren Thomas Schoorel (NL) en Denis Gremelmayr (D) om de tennistitel van dit challenger toernooi. Schoorel, nr 290 van de wereld, is al 14 wedstrijden ongeslagen na overtuigende winst op de Kazach Sjoekin. Hij won ook zijn voorgaande 2 toernooien. Als hij wint schat ik in dat hij zich voegt bij de beste 200 van de wereld. Ik denk dat coach Siemerink niet meer om deze Zuidooster heen kan bij het eerstvolgende Davis Cup duel. Maar tegen Duitsers spelen is altijd lastig. Dat bleek ook weer vanavond aan de andere kant van de wereld.
 
Update: Schoorel heeft het niet gered in de finale. De Duitser was zijn laatste hindermacht bij zijn 1e finale op dit niveau. Eens kijken of het Nederland vanavond wel lukt. Update 2: Schoorel stijgt als komeet op wereldranglijst en staat nu als 4e Nederlander op nr. 202. Daar mag hij trots op zijn!
Lees meer...
Onlangs werd de documentaire van de atleet Akwasi Frimpong gepresenteerd in het Bijlmerparktheater. De goedlachse atleet met Ghanese roots studeert sinds 2008 in Amerika maar is in de zomer over om zijn banden met de Bijlmer aan te halen.
Ik heb regelmatig contact met Akwasi over zijn vorderingen en afgelopen week kwam hij bij mij op de koffie. Althans dat was de bedoeling. Maar toen ik hem koffie aanbood kwamen er wat flesjes uit zijn tas.
 
Naast topatleet is Akwasi ook een goede verkoper. Hij doet de marketing voor een nieuw energiedrankje Acai, en vroeg mij of ik wat van hem wilde proberen. Of ik dan ook 10.66 op de 100 meter zou lopen kon hij me niet beloven. Ik heb zijn energiedrankjes dankbaar aanvaard en wacht een mooi moment af om te gaan vlammen.
Lees meer...   (2 reacties)
In het CEC-gebouw, vlakbij metrostation Ganzenhoef, is momenteel een fototentoonstelling te zien die is gewijd aan projecten in Ghana die worden ondersteund vanuit Nederland. Een ondersteunende partij is de gemeente Amsterdam die middelen schuift om in West-Afrika mensen op een hoger plan te brengen.
 
Het is bij de tentoonstelling niet te doen om de compositie van de foto's maar het geven van een beeld van de hulp die is geboden. Daar is men aardig in geslaagd.
  
Ik heb niets tegen ontwikkelingshulp zolang daar maar duidelijke doelen tegenover staan en de middelen zo onversneden mogelijk terecht komen bij de mensen die het nodig hebben. We hebben in Nederland besloten dat een deel van ons belastinggeld voor internationale hulp kan worden ingezet door het Rijk. Zij hebben de taak en het apparaat om dit zo zorgvuldig mogelijk weg te zetten.
 
Maar ook gemeenten hebben er een taak van gemaakt om projecten in het buitenland te steunen. Vaak gaat het om landen en steden waar een deel van de bewoners uit de stad ook ooit vandaan kwamen. Amsterdam zet zo een miljoen per jaar weg. En ook Zuidoost heeft de afgelopen jaren tienduizenden euro's per jaar hier aan besteed. Maar gemeenten (en stadsdelen) krijgen helemaal geen geld van het Rijk, via afdracht uit het gemeentefonds, om dit soort trajecten te bekostigen. Je zou kunnen zeggen dat dit een branche vreemde taak is. Ze hebben ook niet het apparaat om goed te controleren of dat geld op de juiste wijze terecht komt. Dat zouden we dus eigenlijk aan het Rijk moeten overlaten.
 
Ik vind het overigens nog wel redelijk dat gemeenten afgedankt materiaal doneren aan een goed doel. Daarmee gaan geen middelen verloren en wordt het nog goed gebruikt. Zo zijn delen uit het gesloopte Bijlmerbad van Zuidoost naar Suriname gebracht en vaart er ook een vloot aan boten in Ghana die in Amsterdam zijn afgeschreven.
De tentoonstelling in het CEC-gebouw over een wel heel bijzonder land "Netherland". Daar mag een S achter volgens de officiele spelling.
 
 
Wij leren de Ghanezen voetballen, om vervolgens op het WK van 2018 genadeloos van ze verliezen.
 
Dit kleine bootje voer wellicht eerst in de wateren van Amsterdam en doet nu dienst als personenvervoer in Ghana.
Lees meer...   (2 reacties)
Vandaag is de eerste werkdag van de nieuwe burgemeester van Amsterdam. Wat zou Eberhard van der Laan gaan doen op deze donderdag?
 
Hij komt naar Zuidoost deze morgen. Hij gaat langs bij enkele belangrijke punten, waaronder Holendrecht en spreekt op het stadsdeelkantoor met mensen uit het stadsdeel. Ik vind dat een prima begin van een hopelijk voorspoedige invulling van zijn ambt.
 
Nu is Van der Laan geen onbekende in Zuidoost. Als gemeenteraadslid was hij tussen 1990 en 1998 veelvuldig in het stadsdeel. Later bluste hij brandjes bij zijn vele bemiddelingen in het maatschappelijk veld. En als minister van integratie en wonen, kwam hij regelmatig op bezoek in de EGK-buurt om polshoogte te nemen in de prachtwijk. Hij gaat makkelijk in gesprek met mensen en geeft hen daarbij echt het gevoel een luisterend oor te zijn.
Lees meer...
ALS Nederland het WK wint is de huldiging in Amsterdam. Er wordt al gesproken over een rondvaart door de grachten maar er is ook het probleem van de woonboten en de vele auto's aan de kant.
Ik snap dat Amsterdam overspoeld zal worden door meer dan een miljoen bezoekers die een glimp willen opvangen. Die gaan door roeien en ruiten.
 
Maar Amsterdam is groter dan het centrum en haar grachten.
Er is voldoende water zonder woonboten en vele auto's aan de kant.
 
Ik zie een zegetocht voor me vanaf het Amsterdam Rijnkanaal. Bij Driemond (Zuidoost) varen Van Marwijk en zijn mannen de Gaasp op.
En vanaf daar gaat het via de Weespertrekvaart, De Amstel op. Langs deze kilometerslange tocht kunnen voldoende mensen een blik werpen op de Wereldcup.
Lees meer...
Terwijl Oranje met een ongekende serie bezig is om in de finale te spelen van het WK as zondag, speelt nog een landgenoot een mooie reeks.
De boomlange Thomas Schoorel strekt zich tot het uiterste om een aanval van zijn opponent Jesse Huta Galung van een passend antwoord te kunnen voorzien. foto Gerard van Offeren/het fotoburo
 
De 21-jarige Thomas Schoorel uit Amsterdam Zuidoost heeft de afgelopen weken al 2 toernooien (Futures) op zijn naam gezet en bouwt op dit moment op een Challenger in Scheveningen aan een kekke reeks. Hij is al 11 partijen ongeslagen! Schoorel, vorig jaar nog 1000+ op de ATP-lijst is bezig zich in de top 200 van de wereld te ballen. Volg de verrichtingen van deze 21-jarige op het volgende schema van het Siemens Open in Scheveningen.
 
Terwijl de andere grootmacht op een halve dag vliegen verwijderd is van de hoofdstad staat deze wonderboy mogelijk zondag in de finale op maar een uurtje rijden van Amsterdam.
 
Update 7 juli: En tegenstander nr 12 is ook verschalkt. Schoorel zit in de kwartfinale van Challenger Scheveningen. UPDATE 9 juli: En ook nr 13 op rij is verslagen. Een hoger geplaatste fransman was zijn prooi. De finale zondag lonkt niet alleen voor oranje in Zuid-Afrika!
Lees meer...   (1 reactie)
Op 1 juli jl. ging de documentaire ‘De theorie van het konijn’ in premiere in het Bijlmerparktheater. De rolprent vertelt het verhaal van Akwasi Frimpong. Ik mocht de lastige weg naar de top van deze aanstaande topatleet aanschouwen.
 
 
Akwasi Frimpong werd 24 jaar geleden in Ghana geboren. Hij is nu een van de snelste hardlopers van Nederland. Het is een kleine, stevige jongen met een wilskracht, werklust en doorzettingsvermogen waarvan mensen die hem kennen ontroerd raken.
 
Sport is zijn uitlaatklep. Sammy Monsels, trainer op  de 200 meter baan tussen de metrobanen bij Kraaiennest heeft hem als hardloper ontdekt. Bij een sportwedstrijd van de school in de Bijlmer zei hij: ‘Jongen, jij wordt een kampioen’.
 
Hij werd in 2003 nationaal jeugdkampioen op de 200 meter. Akwasi won in 2007 de International Johan Cruyff Award, als beste student. In dat jaar kreeg hij ook een verblijfsvergunning. Nu studeert hij in Amerika en loopt daar hard voor een zeer aansprekend team. Maar hij komt terug naar Nederland, ook om te trouwen met zijn bruid uit Zuidoost.
 
Hij straalt van plezier na de premiere. En geeft onder meer Henk van de Belt, na afloop een prachtig compliment over zijn inzet om hem als jonge knul te begeleiden. Hij noemt hem zijn 'witte' vader.
 
Het was afgelopen donderdagavond nog lang onrustig in het Bijlmerparktheater met een weerzien van vele oude bekenden.
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl