emilejaensch
25-06-2009 12:36-
permalink
Ik kreeg vanmorgen het droeve bericht dat Piet Kranenberg is overleden.
Tot de vorige eeuw was hij voor mij 'Meneer Kranenberg'. enkele jaren geleden kreeg ik het aanbod om 'gewoon' Piet tegen hem te mogen zeggen. Gezien zijn leeftijd en statuur bleef het voor mij lastig om hem te tutoyeren.
Kranenberg was jarenlang directeur van Amstel Bier, later Heineken en werd bekend met zijn acties voor fondsenwerving van de Amsterdamse Olympische bid voor 1992 en het behoud van het Olympisch Stadion.
Ik ontmoette hem voor het eerst in het najaar van 1991. Ik was redacteur van een studentenalmanak en wij hadden nog wat sponsors nodig. Via een goede bekende kwam ik bij hem terecht en hij voorzag ons van de nodige tips.
In 1996 raakte ik via Bram Mulder, president commissaris van het NV Olympisch Stadion, betrokken bij het behoud van de 'pisbak van Ronteltap'. Ik werd gevraagd om de flitscampagne voor behoud en fondsenwerving te begeleiden en werd daarmee de rechterhand van Kranenberg. Kranenberg had de gewoonte al zijn post persoonlijk te bezorgen. En dat betekende dat wij soms ongevraagd de brief aan de directietafel ter hand kwamen stellen. Ik heb prachtige herinneringen aan mijn bureau in de catacomben van het stadion waar we begonnen met een telex en veel entourage van personen die meer refereerden aan het verleden, dan aan de toekomst van het stadion. Kranenberg kreeg veel eer voor zijn werk voor het behoud maar hij haastte zich ook altijd om te zeggen dat er velen met hem, waaronder de eerdergenoemde Bram Mulder, de klus hebben geklaard.
In 2002 kruisten onze paden toen ik wethouder werd in Oud-Zuid. Kranenberg was nog steeds nauw betrokken bij het wel en wee rondom het stadion en gaf mij gevraagd en ongevraagd advies over de inrichting van het Olympisch gebied. Ik heb daarbij veel gehad aan zijn contacten en doortastende optreden op de achtergrond.
In 2006 vertrouwde Kranenberg mij toe dat hij een pleidooi voor me had gehouden bij een groep intimi over mijn optreden inzake het Rijksmuseum. Deze anecdote is te mooi om onvermeld te laten.
Eind jaren tachtig ging het terrein rondom de Heinekenbrouwerij aan de Stadhouderskade op de schop. Om gedoe met de gemeente te vermijden stond Freddie Heineken op het punt om burgemeester Ed van Thijn te bellen en de noodzakelijke vergunningen af te stemmen. Delen van het nieuwe bouwterrein waren namelijk openbare ruimte. Kranenberg overtuigde Heineken ervan dat sinds de invoering van het stadsdeelstelsel het stadsdeel De Pijp, hier aan de touwtjes trok. Niet veel later zat Kranenberg bij Bouwe Olij op de koffie om de plannen te polsen. Daarna is in goede samenwerking met het stadsdeel het plan tot ontplooiing gekomen. Zo hoorde het te gaan, aldus Kranenberg.
De afgelopen jaren liepen we elkaar nog regelmatig tegen het lijf. Altijd wisselden wij wat recente ervaringen uit. Zo genoot hij van het feit dat hij een paar jaar geleden door de gemeente in een denktank was geplaatst om mee te denken over ruimtelijke projecten. Toen zijn mededenktankleden hem opmerkzaam maakten op de onkostenvergoeding moest hij smalend lachen: 'Wie had ooit gedacht dat ik op mijn ouwe dag nog eens in dienst zou komen bij de gemeente?'
Kranenberg had vele functies, waaronder die van ere-voorzitter van de VVD. Een aanzienlijk aantal projecten had zijn aandacht en zonder zijn inzet zouden ze het niet hebben gered.
Amsterdam zal Piet Kranenberg missen.




