Nergens in Europa zijn zoveel kerken te vinden uit de 11e, 12e en 13e eeuw als langs de Waddenkust. Ook de Eemsdelta grossiert in laatmiddeleeuwse bouwwerken. Verheven op wierden zijn ze niet te missen op het Groningse platteland. Vera en ik zijn een lang weekend te gast in het hoge noorden van ons land.
Enorm grote boerderijen met machtige schuren. Wegen kronkelen in wijd land. Ze volgen de waterlopen die vroeger door het land liepen. Toen er nog geen hoge Waddendijken waren en de zee regelmatig het land in stroomde. De sporen in het landschap zijn hier nog goed zichtbaar.
Wat hier ook wordt gekoesterd zijn de karakteristieke bakstenen huizen met bijzonder metselwerk en sierlijke elementen in de gevels. Je vind er nog veel kenmerkende voorbeelden van de Amsterdamse School uit het begin van de 20e eeuw.
Vanuit Loppersum bewonderden we de naburige kerkjes van Zeerijp, Eenum, Leermens en Godlinze. We genoten van Appingedam met zijn hangende keukens. We bezochten het wonderschone Westeremden en het museum Westmantel. We gingen op bezoek bij een tentoonstelling van een nicht van Vera, Trudy Dehue, in kerkje van Oldenzijl. 
We aanschouwden een wijk met architectuur in de Amsterdamse School in Delfzijl en tuurden daar over het Wad met Emden in het vizier. In Termunterzijl aten we een visje en bezochten we het monumentale gemaal en de Dollard verraste ons met rustende zeehonden op slechts enkele tientallen meters (achter een kijkwand).
Tot slot gaven we in het meest noordoostelijke puntje van ons land, in Nieuw Statenzijl, Duitsland een hand. Hier stopt Nederland en ons heerlijke lange weekend in het Noorden. Gaat dat zien het vrijwel ongerepte Hogeland en het weidse landschap van de Eemsdelta!