Een poosje geleden kreeg ik een handgeschreven brief van onze inwoonster Emmeline. Of de speeltuin bij haar om de hoek wat aantrekkelijker kan worden gemaakt? In de brief geeft ze een opsomming van wensen. Kers op de taart is een ‘bioscoop’. Kortom deze dame denkt graag groot. Tijd om haar te ontmoeten.
Vanmiddag kwam ze met haar vader naar het gemeentehuis om haar brief toe te lichten. In mooie volzinnen legt de 7-jarige haar ideeën aan me voor. Als goed onderhandelaar neemt ze met wat minder ook wel genoegen.
Iets verder van haar huis zijn we als gemeente bezig om een grote speelplek te ontwikkelen. Zou je daar willen meedenken? De speelplek vlakbij haar huis is nog niet zo lang geleden ingericht en ligt er nog heel redelijk bij. Voor een meer spannende plek, heeft de gemeenteraad namelijk een kader gemaakt. De betrokken wethouder gaat hiermee aan de slag.
Een bioscoop zit er niet in. Dat begreep Emmeline wel. Ze denkt graag mee voor een nieuwe plek waar ze over een paar jaar wil gaan spelen. Wat wil je later worden? Politie te paard, zegt ze beslist. Je zou ook zo de politiek in kunnen, moedig ik haar aan.
De bioscoop komt er (nog) niet. Maar de campagne van Emmeline is bij dezen begonnen.
