Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
Onder de webstek van sinistere humanisten gaat een versimpeld verhaal schuil over het ontstaan van de Bijlmer. Deze vertelling is de basis een tentoonstelling van kunstenmakers Kel O’Neill en Eline Jongsma. Ze stellen vast dat in de rigide architectuur van de Bijlmer weinig plaats is in het landschap voor de diversiteit aan culturen.
 
Om het een plek te geven richten de kunstenaars zich met de tentoonstelling Empire Bakermat op de ongebruikelijke verhalen van bewoners uit voormalige VOC-landen die nu in Amsterdam Zuidoost wonen.
CBK Zuidoost
Het is te zien in het Centrum voor Beeldende Kunst van Zuidoost (Anton de Komplein 120) vanaf 19 januari tot en met 25 februari.
Lees meer...
In Zuidoost is al een aantal jaren een instelling gevestigd die de identiteit en cultuur van migranten in Nederland verbeeldt: Imagine IC. Het nog jonge instituut prikkelt nieuwe Nederlanders om hun persoonlijke verhaal in beeld te brengen en aan een breed publiek te presenteren. Regelmatig terugkerende thema's zijn mode, muziek en ondernemerschap. Tot voor kort exposeerde Imagine IC aan het Bijlmerplein, in een ruimte onder de Foppingadreef.
Vanaf vandaag zijn de verhalen te zien op een nieuwe lokatie: het gebouw Frankemaheerd 2 aan de Bijlmerdreef. In het voormalige hoofdkantoor van de HEMA woont en werkt Imagine IC samen met de Openbare Bibliotheek Amsterdam (ObA). met de ObA op begane grond en Imagine IC op 1e etage. We hebben daarmee een interessante kruisbestuiving onder 1 dak met bibliotheek, debat, workshops en expositie, voor alle Amsterdammers.
 
Vanaf 1 februari gaat de eerste tentoonstelling in Imagine IC van staert, onder de titel: Zelf gemaakt, een selectie van foto’s over het dagelijks leven van vrouwen uit voormalig Joegoslavië.
Lees meer...
Het beeld dat mensen hebben van Amsterdam Zuidoost is niet onverdeeld positief, ondanks de inspanning in de afgelopen jaren. Ik merk bovendien een verschil met mensen die dit deel van de stad al kennen en mensen die er nog niet zijn geweest of nagenoeg niet komen. Laatstgenoemde groep is in de regel negatiever. Bewoners die prima kunnen leven met het imago worden soms wel eens aangeduid met 'Bijlmerbelievers'. Alsof ze het allemaal wel geloven.
 
Een aardig voorbeeld van een voor mij beeldvormende boodschap zijn de vele bordjes in winkelcentra met name rondom horeca die aangeven dat er niet gehangen mag worden. Een voorbeeld hiervan is ook een tekst die ik onlangs in het toilet van een gelegenheid in Zuidoost aantrof.
Wellicht heeft de uitbater beoogt om hierbij zijn klanten te vrijwaren van handel en wandel en daarmee een veilig gevoel te geven. Maar op mij maakt het de indruk dat er kennelijk zo veel loos is, dat dit nodig is. Daarin kunnen dus kennelijk ook de beelden verschillen.
 
De VVD Zuidoost wil het onderwerp graag wat verder uitdiepen en organiseert op 1 februari as in het Bijlmerparktheater vanaf 19.30 uur een avond over het imago van Zuidoost. Overigens worden ook ongelovigen nadrukkelijk genodigd om aanwezig te zijn en het woord te voeren.
Lees meer...   (3 reacties)
Vorig jaar ging ik een dagdeel buurten in stadsdeel Nieuw West. Aan de hand van mijn collega Paulus de Wilt fietsten we langs de vernieuwde en de te vernieuwen delen. Het was een prachtige middag met veel beelden.
 
We begonnen in Slotervaart in de Heldringstraat, vlakbij de Staalmanpleinbuurt. Een buurt die deels al is vernieuwd. We dronken koffie bij Coffeemania, in het gebouw dat tevens broedplaats OH3 huisvestte.
Daarna ging het in marstempo door het grote stadsdeel.
In Overtoomse Veld kwamen we langs woningen die de oude tuinsteden decennia typeerden, langgerekte strokenbouw van Van Eesteren, zoals hier in de Derkinderenstraat.
Af en toe stapten we af om stukjes die nog vernieuwd moesten worden te bespreken. Hoe pak je het aan? Wie denken er mee? Wat is betrokkenheid van bewoners? En niet onbelangrijk, hoe wordt het gefinancierd? Wat duidelijk werd is dat ook Nieuw West te kampen heeft met de fikse recessie. Veel plannen zitten in de ijskast.  
Het bovenstaande Andreas Ensemble dat is verrezen op de plek van het gelijknamige gesloopte ziekenhuis, is nog in de goede tijd ontwikkeld. Vlakbij bij Zuid en Vondelpark en Rembrandtpark, hebben veel hoger opgeleide tweeverdieners hier de stap tot de rand van de Ring, gemaakt.
Verder ging het langs prijswinnende renovaties zoals de Airey-woningen en de Verfdoos.
Het reden door katholieke enclaves omgeven door hofjes, gebouwd in de vijftiger jaren en deels vernieuwd in deze eeuw.
Langs pleintjes met dromerige namen.
En ook in Nieuw-West wappert de vlag die we in Zuidoost regelmatig zien. Op de markt van Plein 40-45 kondigt dit Surinaamse eetwaren aan. 
Niet ver van het Sloterpark ligt het Confusiusveld. Daar zou gebouwd worden maar dat is uitgesteld. Tijdelijk is een buurtmoestuin aangelegd die beheerd wordt door bewoners, inderdaad, uit de buurt. Het is nog niet zo lang geleden geopend dus de ervaringen zijn nog pril. Het zag er verzorgd uit.
Van het veld bij de plas ging het weer op de fiets naar Geuzenveld. Daar staan nog wijken te wachten op een beslissing. Vochtproblemen en schimmel zijn veelvoorkomend.
Aan de Nolensstraat en in de Voermanbuurt staan woningen die nog een opknapbeurt kunnen gebruiken. Steeds westelijker toerden wij.
We stopten bij een vanaf 2002 opgeleverd wijkje, De Geuzenbaan. Dit heeft het karakter van een echte tuinstad, met veel groen, speeltuinen en het Eendrachtspark om de hoek. Bijzonder aan het project is het afgraven van een hoog gelegen weg (dijklichaam) die de woonwijk in tweeën deelde. Door het afgraven van deze weg is er in deze wijk meer eenheid en een veiliger gevoel ontstaan, aldus mijn gids Paulus de Wilt.
En we eindigen deze fotoserie aan de rand van het Eendrachtspark in Geuzenveld met een iconisch woogebouw, het complex Parkrand. Op de plaats waar Parkrand is gebouwd, stonden eerst drie woningblokken die nu zijn gesloopt. De vroegere blokken belemmerden het zicht op het park vanuit de wijk. Om dit zicht terug te geven zijn vijf torens gebouwd die onder en boven zodanig met elkaar zijn verbonden dat er grote ‘kijkgaten’ zijn die van de wijk naar het park veel doorzicht geven.
 
Ik vind dit een prachtig geslaagd voorbeeld van fysieke opwaardering van de wijk. Midden- en hogere inkomensgroepen hebben in dit markante gebouw hun plek gevonden. Een mooie afsluiting van een leerzame middag.
Lees meer...   (5 reacties)
Deze Boeroe heeft zich verdekt opgesteld in Zuidoost.
Kenners weten natuurlijk waar dit staat.
Maar waar moeten de liefhebbers naar toe om dit beeld te zien?


NB net als vorige week wederom een raadplaat die is ingebracht door een trouwe volger van dit blog.
Lees meer...   (6 reacties)
Wekelijks verschijnt er een raadplaat op dit weblog. De afgelopen week is nummer 69 niet geraden. Het ging om onderstaande foto van een betegelde haan. Het is een plaat met een verhaal.
 
foto: met dank aan Annemarie Tiebosch 
 
In Nederland staan honderden elektriciteitshuisjes die zijn versierd met tegels of keramiek. Verspreid door heel Noord-Holland treffen we op tientallen van dat soort huisjes telkens twee tegels aan. Op de ene tegel staat afgebeeld een kraaiende haan voor een opkomende zon; op de andere een gevaarlijke hond (buldog) op een vloer van om en om groen en blauw gekleurde vloertegels.
 
Van de Haan & Hond-tegels wordt vermoed dat ze zijn ontworpen door Lambert Bodart (1872-1945) en zijn geleverd door de Porceleyne Fles te Delft.
 
Ze zijn vanaf het midden van de jaren 1910 aangebracht aan elektriciteitshuisjes van de Kennemer Electriciteit Maatschappij (K.E.M.) gebouwd onder architectuur van Han van Loghem (1881-1940). In 1917 werd de K.E.M. opgenomen in de Provinciale Electriciteitsmaatschappij van Noord-Holland (P.E.N., later PEN). De PEN heeft het gebruik van de tegels voortgezet.
 
In Amsterdam was het gemeentelijk energiebedrijf (GEB) actief. Zij brachten op haar elektriciteitshuisjes geen H&H-tegels aan. Deze combinatie van tegels is voor zover bekend buiten het werkterrein van de PEN, nergens op elektriciteitshuisjes aangebracht.
 
De H&H-tegels zijn opgenomen in een studie van het Nederlands Tegelmuseum op deze website. In totaal zijn 41 van dergelijke betegelingen waargenomen en in de inventarisatie opgenomen.
 
Uit deze inventarisatie blijkt ook dat in verreweg de meeste gevallen Haan & Hond zodanig zijn geplaatst dat ze elkaar ‘aankijken’. Waar zij rug-aan-rug staan is er wellicht sprake geweest van onoplettendheid van de bouwvakkers?
In 1966 annexeerde Amsterdam, een deel van de gemeente Weesperkarspel. Daarbij kwamen ook de elektriciteitshuisjes van de PEN onder beheer van het GEB. Daarmee kwamen H&H dus op Amsterdams grondgebied te liggen.
 
De eerdergenoemde inventarisatie noemt 1 geval in Amsterdam Zuidoost aan de Provinciale Weg ter hoogte van nummer 38. Vanaf het AC Tulip Inn hotel is het huisje ongeveer 175 meter naar links gelegen, aan de overzijde van de weg (zie onderstaande foto).
Maar is dit het adres van onze raadplaat? Neen! Er is nog een Haan gevonden in Zuidoost, die niet is opgenomen in de inventarisatie van het Nederlands Tegelmuseum. 
 
Aan het begin van Provinciale Weg ter hoogte van het riviertje 't Gein en bij de ingang van de begraafplaats van Driemond, staat ook een elektriciteitshuisje.
Dit is 'm.
 
En jawel, hier komt 'onze' nieuwbakken haan vandaan. En we weten nu ook dat dit niet zomaar een tegel is, maar een haan met een verhaal.
En zonder Haan geen Hond. Dit is het beest dat ons in Driemond, rechts van de deur van het huisje, dreigend aankijkt.
Lees meer...   (1 reactie)
Het is winter en GroenLinks maakt zich sterk om alle zwervers uit de koude nacht te halen en onderdak te verstrekken. Op zich symphatiek, zou je zeggen.
 
Ook Zuidoost heeft haar portie aan mensen die de buitenlucht verkiezen als slaapplaats in plaats van een dak boven het hoofd. Ondanks de sterk verbeterde opvang die in de afgelopen 10 jaar, ook in dit deel van de stad is gerealiseerd.
 
Onlangs maakte ik nog een wandeling door een niet zo vaak bezocht deel van Zuidoost. Daar trof ik restanten van primaire huisvesting aan. Sommige hutjes leken al maanden in onbruik. Een paadje volgend kwam ik op een hogere open plek waar een hoop met kleding lag, met een zeil erover. Toen ik dichter bij kwam zag ik dat er verse restanten waren van leven, blikjes en schillen.
 
Terwijl ik verder wilde lopen zag ik in mijn ooghoek de hoop met kleding even bewegen. Zag ik dat goed? Loop ik weg of wil ik weten wat er onder zit? In een seconde bedacht ik dat ik maar het beste een groet kon uitbrengen: 'Goedemorgen'.
 
Nu kwam er echt beweging in de hoop. Er draaide zich een lichaam om. Onder een hoop lappen kwam een bebaard hoofd met een muts tevoorschijn. Het hoofd schrok aanvankelijk van me. Maar vervolgens richtte het hele lijf zich op om te gaan staan en werden er allerlei verwensingen uitgeroepen met als slot het verzoek om met rust gelaten te worden. Hier leek me geen gesprek meer mogelijk en ik maakte me langzaam uit de voeten.
 
Vanzelfsprekend kun je beargumenteren dat slapen in de openbare ruimte niet zo maar mag en dat hier de wet wordt overtreden. Maar dat zal GL niet hebben bedoeld met het verplicht onderdak bieden van zwervers. Men wil graag in de omstandigheid van vrieskou het recht van een ander om over zijn eigen lot te beschikken, beperken. Humaan, zou je het kunnen noemen.
 
Maar is het ook niet een recht van deze meneer om met rust gelaten te worden? Ik kan mij voorstellen als er sprake is van een psychische stoornis, zoals bij de in 2000 tragisch overleden Arnhemse Gerard Puntman, dat de gemeente ingrijpt. Zijn dood veroorzaakte een bredere discussie over de rol van de overheid bij zwervers die onderkoeld kunnen raken. Hij was niet meer in staat om zichzelf tegen de kou te beschermen. Daarmee was een grens bereikt.
 
Maar ik heb gemeend dat de man die ik onlangs aantrof, ondanks de winterse omstandigheden, goed gewapend was tegen de kou. Ik heb dan ook de Amsterdamse dienst die daklozen van straat zou moeten halen, de GGD, niet op de hoogte gebracht van mijn waarneming. Ben ik nu onbeschaafd?
Lees meer...
Met de hoge waterstanden van vorige week wordt het weer duidelijk hoe kwetsbaar ons land is als de waterspiegel stijgt. Honderden mensen zijn dagen verplaatst van huis en haard en heel wat kelders zijn ondergelopen. Gelukkig zijn de gevolgen -vooralsnog- te overzien.
 
Hoe anders is het in Zeeland waar al jaren een discussie woedt over het ontpolderen van op water gewonnen land. In een verdrag tussen Nederland en België over de verdieping van de vaargeul in de Westerschelde voor de Antwerpse haven is vastgelegd dat bij het Verdronken land van Saeftinghe aangesloten zal worden. Daartoe moeten de dijken doorgestoken worden. Vanwege dezelfde reden zou in België het aangrenzende deel van de polder ook worden heraangesloten bij het Verdronken Land.
Dit land op de grens tussen Nederland en Belgie boeit me al decennia. Ik wandelde er vroeger en lees er regelmatig over. In dit gebied is tijdens de 80-jarige oorlog tussen Spaanse en Hollandse troepen veel gevochten. Wanneer de vrede van Munster (1648) een einde maakt aan de gevechten tussen de Hollanders en de Spanjaarden zijn, de posities van de legers van de Hollanders doorslaggevend voor het bepalen van de grens. De grenslijn die toen getrokken werd in Zeeuws-Vlaanderen, vormt nu nog steeds de grens tussen Nederland en België.
 
Onlangs ben ik weer eens gaan kijken hoe het staat met de ontpoldering. Aan de Nederlandse kant, in de Hertogin Hedwigespolder is er nog geen activiteit.
 
De polder is aan het begin van de vorige eeeuw ingedijkt. De naam van het gebied verwijst naar Hedwige de Ligne, echtgenote van de Belgische Hertog van Arenberg die tot inpoldering besloot. De oppervlakte van Nederlandse deel is bijna 3 km2. De straten in de polder dragen de namen van de hertog en hertogin en hun drie kinderen (Engelbert, Erik en Lydia).
 
De protestborden staan in de tuin bij de circa 10 huishoudens die wonen in deze polder. In 1,5 uur ben je rond de polder gewandeld, die te water gelaten moet worden. Je komt er naast een paar vogelspotters, niet veel mensen tegen. Gehuchten zijn er niet en grotere plaatsen als Nieuw-Namen en Hulst liggen op kilometers afstand.
Wel is te zien dat er niet meer geinvesteerd lijkt te worden in de huizen en opstallen. Zeker is men niet van de zaak om droog te blijven. 
 
In Nederland volgde een golf van verzet toen bekend werd dat er ontpolderd moest worden. De Vlaamse minister-president Kris Peeters stak echter de eerste spade aan Belgische kant in de grond. Tot ongenoegen van de Hollanders. Daarop besliste de Eerste Kamer om de Scheldeverdragen niet goed te keuren. Belgie weer boos.
 
De gangmaker van het Zeeuwse verzet is een onverzettelijke Belg. Gery de Cloedt woont in de Hedwigepolder. Al vier generaties De Cloedt leven in deze polder met vette akkers en malse weilanden. Zijn paarden staan ook in de winter buiten te grazen naast zijn kenmerkende witte huis. 
 
Gaat Belgie eenzijdig de dijken afbreken en Nederland laten overstromen? Alleen al dat idee zou voor een opstand onder de Zeeuwen zorgen. Kris Peeters vroeg voor de zoveelste keer aan voormalig premier en Zeeuw Balkenende: ‘Geachte minister-president, waarde collega, beste Jan Peter, ik dring aan op een snelle, integrale en onvoorwaardelijke goedkeuring van de verdragen.’
 
Maar het werd allesbehalve snel. Er kwam een commissie onder leiding van Ed Nijpels. Allemaal geen reden om niet aan Belgische kant al te beginnen onteigenen en afbreken van boerderijen in de Prosperpolder.
foto: december 2011
 
Aan de Belgische zijde is het intergetijdegebied in oktober 2011 klaar, dacht men. In juni 2011 werd bekend dat de Nederlandse regering als alternatief twee polders bij Vlissingen wil ontpolderen in plaats van de Hedwigepolder.
 
Ondertussen is het achter de dijk een komen en gaan van grote zeeschepen die bij het nauw van Bath voorzichtig moeten laveren om niet vast te komen zitten.
Onderstaand de dijk tussen de zeearm van de Westerschelde en rechts de Hedwigepolder met op de achtergrond de oprukkende Antwerpse haven. Het pad loopt door tot aan een schaapskooi die in het land van Saeftinghe ligt.
Wordt dit Land van Saeftinge verder uitgebreid?
Wie doorloopt over de Westerscheldedijk komt na Emmadorp in het plaatsje Paal. Hier ligt wellicht wel het mooiste getijdehaventje van Nederland. Voor de dijkverzwaringen waren er meer van dit soort havens aan de Westerschelde. Nu is dit een uitzondering. Het dorp met nog geen 100 inwoners heeft bovendien een paar goede uitspanningen om de dag af te sluiten.
En aan het eind van de dijk staat het praathuis waar de verhalen van vroeger weer tot leven worden gebracht, zoals de belevenissen van oermens en visser Staf de Sterke, waarover ik eerder schreef op dit blog.
Dit boek is echter nog niet gesloten.
Lees meer...   (3 reacties)
Zuidoost staat bekend als een plek waar je betaalbaar kan wonen. Maar ook een van de duurdere huizen die op dit moment te koop staan buiten de Ring van Amsterdam, heeft haar fundering staan op het grondgebied van ons stadsdeel.
Wie 1,3 miljoen euro's neerlegt wordt eigenaar van deze optrek aan de Lange Stammerdijk nummer 28. Daar krijg je dan wel een woonboerderij voor met 300 m2 woonoppervlakte en een lap grond van bijna 1200 m2, met prachtig uitzicht voor de deur over de rivier de Gaasp. Ook dit is Zuidoost.
Lees meer...
Vanmorgen lezen we in de Volkskrant dat tweeverdieners met een lager inkomen vanaf 1 januari niet in aanmerking komen voor een hogere hypotheek. Terwijl de norm hiervoor wel was goedgekeurd door de Minister van Binnenlandse Zaken. De kredietverleners vonden het risico echter te groot. Teleursteling bij belangevereniging Eigen Huis en ik denk ook wel bij veel verkopers van huizen tussen de 140.000 en 170.000 euro. Er gloorde weer wat nieuwe markt.
 
Regelmatig lezen we ook dat de woningprijzen, mede door de fiscale bijdrage van de hypotheekrenteaftrek, in Nederland te hoog zijn.
 
De prijzen zouden mede bepaald zijn door wat mensen kunnen lenen. Nu de hypotheekvoorwaarden zijn aangepast, en er op basis van een inkomen minder geleend kan worden, is de druk op huizenprijzen toegenomen.

 
Maar zijn de Nederlandse woningen nu zo duur? Een vergelijking met omliggende landen kan uitkomst bieden. Onlangs publiceerde ontwikkelaar Bouwfonds een studie waarbij de prijzen van nieuwbouwwoningen in Duitsland, Frankrijk en Nederland naast elkaar zijn gelegd.
 
Conclusie van Bouwfonds is dat nieuwbouw in stedelijke gebieden in Nederland in veel opzichten lager is geprijsd ten opzichte van vergelijkbare gebieden in Duitsland en Frankrijk.

 De regionale verschillen in de 3 onderzochte landen zijn best groot. Nieuwbouwappartementen in populaire stedelijke gebieden zijn in Nederland het goedkoopst. De gemiddelde prijs bedraagt in Utrecht 295.000 euro en in Dusseldorf 350.000. En voor grondgebonden nieuwbouwwoningen bestaat een vergelijkbaar beeld. In Duitsland ziet Bouwfonds de prijzen juist weer aantrekken. Daarbij moet wel aangetekend worden dat Duitsers en Fransen vaker bereid zijn hogere woonlasten te accepteren voor een hogere kwaliteit.
 
 In veel Nederlandse gemeenten, is de lokale overheid eigenaar van de grond. De plan- en ontwikkelingskosten lopen mee in de grondexploitatie. Daardoor blijft de prijs in Nederland langer op een hoger niveau, ondanks dalende huizenprijzen, aldus Bouwfonds.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl