Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
Eens in de paar maanden krijgt Oegstgeest er een aantal nieuwe Nederlandse staatsburgers bij. Afgelopen week hebben bij de naturalisatieceremonie 11 inwoners de Nederlandse nationaliteit verkregen. De achtergronden zijn weer zeer divers. Bewoners zijn geboren in Marokko, Afghanistan, Azerbeidzjan, Iran, Verenigd Koninkrijk, Suriname en de voormalige Sovjet-Unie. De meesten van hen wonen overigens al jaren in Oegstgeest. Het is mooi om te zien hoe dankbaar deze bewoners zijn om deel uit te maken van onze gemeenschap.
 
Ik eindigde mijn toespraak met de wens dat men niet snel onze gewoonte overneemt om over van alles te klagen en ontevreden te zijn. Ook dat hebben ze deze week plechtig beloofd.
Reacties (1)
De woningbouw is op stoom in Oegstgeest. Met name in de wijk Nieuw Rhijngeest zie je iedere maand verse huizen opgeleverd worden. De kopers en huurders staan dan ook in de rij om in ons dorp te kunnen wonen. Anders is het met bedrijven. Er ligt nog wat grond in Oegstgeest te wachten op ondernemers. Maar ook daar komt meer beweging in. Airbus heeft zijn oog laten vallen op een perceel aan de Rhijnhofweg aan de Oude Rijn. De bouwer van vliegtuigen hoopt op deze lokatie onderdelen te kunnen vervaardigen voor de raket Ariane6. Dat is de nieuwste raket voor de Europese ruimtevaartorganisatie ESA.
In Leiden is Airbus al gevestigd, maar men zoekt nu uitbreiding in de regio voor deze nieuwe productie. Daarbij is een goede ontsluiting aan het water van belang. De verwerving van de grond is nog niet helemaal rond maar Airbus wil al vast anticiperen op de komst via een wijziging van de bestemming op de grond. Op 31 oktober is een informatie avond waarbij het bestemmingsplan voor de komst van de raketbouwer, wordt toegelicht (zie info). En zo ontwikkelt een traditioneel bollendorp zich van een forensengemeente tot een gemeenschap waar hoogstaande technologie een plek krijgt. Een interessante gedachte. We zullen het de komende jaren gaan zien.
Reacties (1)
Ooit was het drielandenpunt bij Vaals een vierlandenpunt. De Viergrenzenweg richting Vaalserberg herinnert daar nog aan. Voor de rest zijn de meeste kenmerken aan het vierde landje Moresnet, uitgewist.
 
Van 1816 tot 1919 konden de omliggende landen het niet eens worden over een lapje grond van ruim drie vierkante kilometer met veel zink in de bodem. En zo bleef dit niemandsland neutraal en ontwikkelde zich een eigen taal (Esperanto) en zelfs munt en postzegels. Ik schreef er in 2010 het volgende stukje over op dit blog.
200 jaar na het ontstaan van het ministaatje zijn er in Nederland twee boeken uitgekomen die de markante geschiedenis van Moresnet nog eens bloot leggen. De Belgische auteur David van Reybrouck schreef het boekenweekessay uit getiteld 'Zink'. En Philip Dröge bracht de geschiedenis fraai in beeld met het werk: 'Moresnet, opkomst en ondergang van een vergeten buurlandje'. Beide boeken las ik met veel plezier. Laatstgenoemde auteur is morgenavond te gast in Oegstgeest. Hij is vanaf 20 uur te aanschouwen bij de Rijnlandse Boekhandel (Meer info). Ik mag morgenavond -jammer genoeg- vergaderen in Alphen aan de Rijn. Maar ik kan boek en ontmoeting met de schrijver, overigens genomineerd voor Libris Geschiedenis Prijs, van harte aanbevelen!
Reacties (3)

De afgelopen kwart eeuw woonde ik in de hoofdstad. Amsterdammers zijn verwend met een baaierd aan musea en culturele festijnen in de stad waar men uit kan kiezen. Op een half uur treinen vanaf het IJ ligt Leiden. Tot recent kende ik de sleutelstad voornamelijk van de bezoekjes in mijn studententijd. Maar sinds ik in Oegstgeest woon kom ik regelmatig in deze fraaie stad. Binnenkort ga ik daar zelfs het Feest der Feesten, zoals de Leidenaren het noemen, meemaken.

Leiden maakt zich namelijk momenteel op voor de grootse viering van het Leidens Ontzet. De watergeuzen kwamen op 3 oktober 1574 Leiden binnenvaren. En dat zijn ze hier nog niet vergeten. De nacht daarvoor waren de Spaanse belegeraars gevlucht voor het wassende water. De Prins van Oranje had besloten de dijken door te breken om de Spanjaarden te verjagen. Voor de hongerige Leidenaren brachten de geuzen haring en wittebrood mee. In de vroege ochtend van de 3e oktober troffen bewoners op een verlaten kampement van de Spanjaarden nog een pan met hutspot.

Zowel de haring, het wittebrood als de hutspot wordt ruim 4 eeuwen na dato nog breed genuttigd. Tal van evenementen luisteren het stadsfeest op. Op de 3e oktober is er in de vroege ochtend een reveille op het stadhuis. Daarna ontbijt de stad haring en wittebrood en barst het feest los met muziek, zang en de traditionele herdenkingsdienst in de Pieterskerk. Alle lagere scholen in Leiden en omgeving zijn vrij en zingen in de sleutelstad liederen waarbij de verkregen vrijheid op de Spanjaarden wordt herdacht. Als middagmaal nuttigen 40.000 mensen hutspot waarna de grote optocht begint. Tot in de late uurtjes gaat het feest vervolgens door in de stad.

Zelf ben ik vanaf maandagmorgen half 7 uitgenodigd door het gemeentebestuur van Leiden om de ceremonie bij te wonen. Ik bereid me voor op een lange vrolijke dag. Vandaag staat in het Leidsch Dagblad een aardige opmaat van de festiviteiten van de hand van Leidse Glibber, Emile van Aelst.

Voor wie de tekst slecht lezen kan, hierbij de link: http://anp360.nl/nieuws/article/1425915?h=c7b5ed2e91fd4508983c7a478339b7b4&c=678

 

Reacties (2)

Mevrouw Hennie Völker-Dieben heeft voor haar niet aflatende inspanningen voor Kasteel Poelgeest zaterdag de erepenning gekregen van de gemeente Oegstgeest. Ze heeft als bestuurder van de beheerstichting in de afgelopen ruim 11 jaar met bijzonder veel enthousiasme leiding gegeven aan een enorme impuls voor kasteel en tuinen.

Middelen zijn geworven, de tuinen worden weer in oude luister hersteld en zalen zijn gerestaureerd. Waaronder de eerder in dit blog geroemde Drakenzaal met haar Tillenbeesten.

Mevrouw Völker-Dieben (rechts voor) op de plaat met het College.

Zaterdag was er een goed bezocht symposium op het kasteel ter gelegenheid van haar afscheid als bestuurder. Ze blijft overigens beschikbaar als vrijwilliger. Wat een topvrouw! Namens de gemeente kreeg ze ook het ontbrekende Tillenbeest. Al moet er bij worden gezegd dat deze van chocolade is.

Reacties (3)

'Als je gek was dan ging je naar Endegeest', zo heette het in de 20e eeuw. Op dit landgoed worden al ruim een eeuw 'krankzinnigen' en 'idioten' gehuisvest. Vanuit de Leidse universiteit werden op het grondgebied van de gemeente Oegstgeest, de gestichten gevestigd. Het Psychiatrisch Ziekenhuis Endegeest, opgericht in 1897, geldt als eerste inrichting voor deze doelgroep in Nederland. Belangrijke motor achter deze zorg was Professor Jelgersma, een vooraanstaand pionier in de psychiatrie. Ook het huidige gemeentehuis van Oegstgeest behoorde ooit tot de roemrijke gebouwen van de Jelgersmakliniek.

Inmiddels worden veel patienten niet meer in een besloten sfeer behandeld. Door vroegtijdige signalering en moderne methoden kunnen veel mensen nu in hun eigen omgeving worden verzorgd. Rivierduinen, anno 2016, de uitvoerder van de zorg, verhuist aan het eind van dit jaar haar hoofdkantoor van het kasteel naar een locatie in Leiden. Het kasteel wordt verkocht door de eigenaar, de gemeente Leiden. En voor veel overige leegkomende gebouwen rondom Endegeest geldt dat ze de komende jaren worden gesloopt of getransformeerd. Vandaag was ik op deze prachtige locatie voor een overleg met de directie. Dat gaf tevens de mogelijkheid voor een rondleiding in en om het markante Rijksmonument.

In de tuinen rondom het kasteel staan veel kunstwerken waaronder een driekantige obelisk uit het begin van de 19e eeuw.

Het kasteel kent vanaf de middeleeuwen een bont gezelschap aan Heeren die Endegeest hebben bewoond. Bijzonder is de naam van Descartes in dit rijtje. De Franse wijsgeer was van 1641 tot 1643 woonachtig op de buitenplaats. Hij was verbonden aan de Leidse Universiteit.

Op zijn 350e sterftedag, in 2000, is een buste van de filosoof geplaatst voor het kasteel.

Wie verder wandelt ontmoet op het landgoed diverse mensen die in behandeling zijn bij Rivierduinen. Soms wordt er gegroet, vaker lopen mensen in zichzelf verzonken of worden luidkeels teksten uitgeroepen. Maar voor allen geldt de stelling van Descartes 'Cogito Ergo Sum'. Twijfel is het begin van  alle wijsheid.

Reacties (1)

Gisteren was ik op wellicht wel de meest markante plek in Oegstgeest. Het kerkhof van Groene Kerk of Willibrordkerk. De eerste vestiging van een kerkelijk bouwwerk op deze plek dateert van de 8e eeuw. De Engelse missionaris Willibrord was naar deze streek gekomen om een kerk te stichten op de strandwal. Volgens de overlevering is het door de Noormannen verwoest. Daarna werden op deze plek weer nieuwe kerken opgericht. In 1574 werd de toen bestaande kerk verwoest tijdens het beleg van Leiden. In de 17e eeuw werd de kerk weer herbouwd op de fundamenten.

In de tweede helft van de 19e eeuw groeide er klimop tegen de gevel. Daar heeft het gebouw haar naam aan te danken. Inmiddels is de kerk grondig gerenoveerd en ook de klimop is al enige tijd verwijderd. Maar de naam is in de volksmond blijven bestaan.

De begraafplaats van de kerk was aanvankelijk verbonden aan leden van de kerkelijke gemeente. Inmiddels is het al een tijdje tevens de algemene laatste rustplaats van het dorp. Toen de oorspronkelijke begraafplaats rondom het kerkje nauwelijks ruimte meer bood is men uitgeweken naar de overkant van de Haarlemmerstraatweg. Daar werd in 2011 het nieuwe deel geopend met urnenmuur en een veld waar as kan worden uitgestrooid. Op uitnodiging van het bestuur bracht ik een bezoek aan deze voorziening.

Na een toelichting ter tafel strekten we de benen en liepen we langs de graven. Uiteraard heeft een dergelijke plek een sfeer van sereniteit en contemplatie. Naast duizenden Oegstgeesters zijn er 27 gesneuvelden uit de oorlog begraven. Engelse en Canadese militairen zijn gebleven, overeenkomstig het Britse gebruik om hun overledenen ter plaatse te begraven. Zij waren voor het grootste deel vliegers van de Britse Royal Air Force (RAF) die met hun toestel boven Oegstgeest door de Duitsers zijn neergehaald. Daarnaast resteren er nog twee Nederlandse soldaten, die bij gevechten om vliegveld Valkenburg vielen.

We liepen ook langs het onopvallende graf van de bekende historicus Johan Huizinga. Tegenover hem ligt Willem Einthoven, Nobelprijswinnaar en uitvinder van het elektrocardiogram. Niet ver daar vandaan staat de steen van Johan Henri Eliza Ferrier (1910-2010), de eerste president van Suriname. Hij woonde tot zijn dood in Oegstgeest. En zo zie je dat het dorp op de geestgronden van oudsher al lieden van ver aantrekt die er tot rust komen.

Reacties (1)

Jan Wolkers is voor altijd verbonden aan Oegstgeest door zijn geboorte in de plaats en ook de verhalen die hij schreef over de plek waar hij is getogen. In augustus 1959 debuteerde Wolkers als prozaschrijver met Het tillenbeest, een hoekig verhaal over de diefstal van een marmeren sfinx uit een verlaten kasteel aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. De jonge dief neemt het stenen beeld mee naar huis, waar het door zijn zusters 'het tillenbeest' wordt genoemd vanwege de twee volle borsten die op de voorpoten rusten. 'Mijn moeder geneerde zich voor de weelderige voorgevel. Het tillenbeest, zei iemand. Het tillenbeest, zei toen iedereen.'

De roman had autobiografische trekjes. Want Wolkers stal het beeld uit Kasteel Poelgeest. Een paar jaar geleden kwam het marmeren voorwerp, via de zus van de overleden schrijver, weer in handen van de stichting die het kasteel beheert. En vandaag werd het beest weer in ere hersteld in de prachtig vernieuwde Drakenzaal van het kasteel.

Commissaris van de Koning Jaap Smit kwam er voor uit Den Haag om de zaal met Tillenbeest te onthullen. Markant is nog dat op de schouw ooit 2 beesten stonden. Het andere beest is nooit boven water gekomen. In de nieuwe zaal werd een replica en een echte sfinx onthuld. Vraag is welke is de echte: links of rechts? Meer achtergrondinfo over het Tillenbeest hier.

Reacties (5)

Vandaag toonde ik mijn laatste raadplaat op dit blog. In een stadsdeel vol openbare kunst was er medio 2010 nog nagenoeg geen sprake van een verwijzing in de fysieke ruimte naar de kunst. Daar is inmiddels verandering in gekomen. Ook digitaal is ons aanbod van creatieve uitingen infmiddels beter geboekstaafd. Maar de veelheid aan kunst kenmerkt ook het straatbeeld van ons markante stadsdeel. Daar waar er ook nieuws voor het oprapen ligt over minder fraaie aangelegenheden in Zuidoost leek het me aardig die andere kant ook te laten zien. De raadplaten waren daar een vorm van.

Anderhalf jaar nadat ik aan de slag ben gegaan begon ik als bestuurder een weblog om inzicht te geven in mijn werkzaamheden. Ik was overigens niet de enige politicus die regelmatig met een breder publiek op deze wijze contact zocht. Regelmatig waren mijn schrijfsels onderwerp voor een gesprekje op straat. Soms pikte een medium er wat uit op. Ik realiseer me goed dat er voldoende nieuws uit Zuidoost valt op te tekenen. Ik zag het als mijn taak om de (eigen)aardige wetenswaardigheden uit ons stadsdeel een beetje zonlicht te geven. Wat begon op 14 maart 2009 met de blog 'Lekker bezig', eindigt na bijna 7 jaar op 14 februari 2016 met dit bericht.

Vanaf morgen, 15 februari 2016, ga ik aan de slag in een andere gemeente. In Oegstgeest zal ik me de komende tijd gaan inwerken. Daar valt wellicht ook wel wat over te schrijven. Maar voor nu is dit mijn laatste blog uit standplaats Zuidoost. Ik wil alle lezers bedanken. Bedankt voor al jullie reacties en aanmoedigingen. Jullie hebben me scherp gehouden.

TABÉ

Reacties

Waar staat deze godenzoon te schitteren?

 

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl