Veertien maar vergeten
emilejaensch 13-07-2011 07:45-
permalink
Dat is de naam van het kunstwerk dat sinds mijn aantreden bij het stadsdeel Zuidoost in 2007, mijn werkkamer siert. Het tableau van de kunstenaar Houcine Bouchiba (1956) heeft me vier jaar bijgestaan achter mijn bureau. Binnenkort wissel ik deze prent in bij ons Centrum voor Beeldende Kunst, voor ander nieuw schilderij. Als afscheid hierbij een bijdrage over het werk.

Toen ik aantrad bij het stadsdeel hing het tafereel al in mijn kamer. Voor mij was het een eerste kennismaking met Zuidoost. Al snel werd ik gewezen op de achtergrond van de maker. Bouchiba is getogen in Tunesië.
Nu ben ik ben geen groot kenner van Afrika maar dat land roept warme gevoelens bij me op. Als toerist bezocht ik steden en badplaatsen onder meer met een prachtige trein. En op mijn eerste kamer in Amsterdam woonde ik in een groot huis aan een gracht met een mengelmoes van bewoners waaronder twee kleurrijke jongemannen uit het land van Bouchiba. De geur van de thee uit Tunis rook ik weer bij het zien van dit kunstwerk.
Ondanks dat er mensen waren die wreedheid in het tafereel zagen was mijn beeld minder hard. Ik herkende er een jongeman in die een soort ontgroening doorstaat. Hij worstelt en komt boven.
De kunstenaar Houcine Bouchiba, zo kwam ik te weten, verhuisde als bokser naar Nederland toen hij 23 jaar was. Hij was zeven keer bokskampioen geweest van Tunesië. Hij nam zelf voor zijn moederland deel aan de Olympische Spelen. In Nederland zette hij een punt achter zijn professionele bokscarriëre
Houcine kreeg vervolgens een baan aan als beheerder-technicus bij de atelier kunstacademie in Haarlem. Later kwam hij naar Amsterdam. Via de studenten en docenten, zoals Jan Dibbets en Jan Beutener, kwam hij in de tachtiger jaren in aanraking met de kunst.
Bouchiba bezocht regelmatig tentoonstellingen met ze. Tijdens een van die bezoeken zag hij in een Berlijns Museum Tunesische kunstvoorwerpen zoals zijn familie die ook vervaardigde. Dat was voor hem de aanleiding om zelf te gaan schilderen.
Hij ontwikkelde een eigen stijl waarin zijn Afrikaanse achtergrond doorschemert. Zijn schilderijen en collages spiegelen de herinneringen aan personen of situaties uit zijn jeugd, zoals ook het werk op mijn kamer.
Maar de kunstenaar is niet alleen zichtbaar vanaf het doek in werkkamers en ateliers. Hij hangt ook voor ieder zichtbaar in de openbare ruimte. Zo is de zijgevel van de flat Gooioord in Zuidoost van zijn hand en vervaardigd in 2001.

De enorme schildering over 10 etages laat een vrolijke verzameling kinderen, volwassenen en planten zien. Bouchiba maakt daarbij wederom gebruik van de stijlkenmerken van de Noord-Afrikaanse cultuur.
Na vier jaar neem ik met enige weemoed afscheid van de oud-bokser en Afrikaanse kunstenaar. Binnenkort zal ik berichten wie zijn vervanger is op mijn werkkamer.
Tabee Houcine
Adieu Bouchiba

Reacties