Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
Oplossing raadplaat 100
Het kennersoog en gevoel voor de kunsthistorie van ons stadsdeel, van Hans Comis was voldoende om de plek van raadplaat 100 vast te stellen. De jonge geschiedenis van dit werk is te aardig om het alleen bij een geraden lokatie te laten.
 
Het is, zeker in Zuidoost, niet ongebruikelijk dat kunst in de openbare ruimte door omstandigheden moet worden verplaatst. Maar dat een werk al binnen 40 jaar is verdwenen door de tand des tijds, is minder gewoon. Het werk van palen op raadplaat 100 is er namelijk niet meer.
Het was een van de grootste kunstwerken ooit in Zuidoost gemaakt. 1879 houten palen nemen in een bepaald ritme een oppervlakte van circa 83 bij 27 meter in beslag. Het staat in de Bilmerweide in de bosjes vlakbij de halfpipe (tegen over vogelopvang De Toevlucht).
 
 
Het kreeg de titel mee: Wildzang. Het werk is geinspireerd op het gelijknamige gedicht van Joost van den Vondel, een zeventiende eeuwse bejubeling op de schoonheid van de natuur.
De IJslands–Nederlandse kunstenaar Sigurður Guðmundsson heeft het gedicht omgezet in morseseinen en deze uitgevoerd in korte en lange palen. Een verwijzing naar de houten palen waarop de stad gebouwd. Het werk is inmiddels vergaan. Het tijdelijke karakter is overigens geen uitgangspunt geweest.
 
De achtergrond van het werk is de volgende. In 1975 bestond Amsterdam zevenhonderd jaar en een jaar daarvoor kwam het plan voor Wildzang op. Het werd echter pas in 1976 uitgevoerd. De Morsetekens werden uitgevoerd als rijen houten palen. Zij werden ‘leesbaar’ gemaakt door middel van hoogteverschillen: de hoogste palen kwamen zestig centimeter boven de grond uit en de laagste dertig centimeter. Doordat ze in de grond werden geheid, verwezen ze ook naar de omstandigheid dat Amsterdam op palen is gebouwd.
 
Men heeft in Wildzang ook een pleidooi voor natuurbehoud en een waarschuwing tegen de toenemende verstedelijking willen zien. Het kunstwerk zelf is inmiddels dood: de palen rotten weg en ze raakten door gras overwoekerd. In 1987 werd besloten om de natuur verder haar gang te laten gaan en het kunstwerk op te geven, dit met instemming van de kunstenaar. Inmiddels is het alleen nog met een geoefend oog waarneembaar.

Reacties

Fred op 14-08-2012 09:59
Dat je dit vers maar ter harte mag nemen, Emile in mogelijke onzalige plannen voor festivals, feesten en partijen in ons zuidooster groen! WILDZANG Wat zong het vrolijk vogelkijn, Dat in de boomgaard zat! 'Hoe heerlijk blinkt de zonneschijn van rijkdom en van schat! Hoe ruist de koelte in ’t eiken hout, En vers gesproten lof! Hoe straalt de boterbloem als goud! Wat heeft de wildzang stof! Wat is een dier zijn vrijheid waard! Wat mist het aan zijn wens; Terwijl de vrek zijn potgeld spaart! O slaaf! O arme mens! Waar groeien eiken t’ Amsterdam? O kommerzieke Beurs, Daar nooit genoegen binnen kwam! Wat mist die plaats al geurs! Wij vogels vliegen, warm gedost, Gerust van tak in tak. De hemel schaft ons drank en kost, De hemel is ons dak. Wij zaaien noch wij maaien niet: Wij teren op de boer. Als ’t koren in zijn aren schiet Bestelt al ’t land ons voer. Wij minnen zonder haat en nijd, En dansen om de bruid; Ons bruiloft bindt zich aan geen tijd, Zij duurt ons leven uit'. Wie nu een vogel worden wil, Die trekke pluimen aan, Vermij de stad, en straatgeschil, en kieze ruimer baan.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl