Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
Hoe voetbal uit Serooskerke verdween

Ik zal het maar eerlijk vertellen. Sinds kort heb ik de bevestiging gekregen. Ik ben opgegroeid in een SPOOKDORP.

Een spookdorp is geen dorp dat plotseling van de radar is verdwenen. En ook geen plek waar met regelmaat geesten in witte lakens zijn gesignaleerd. Een spookdorp is een plek die leegloopt en waar scholen en winkels verdwijnen. 

Deze maand stond in de gratis krant Metro een stuk over spookdorpen. Vier plaatsjes werden als voorbeeld genoemd waar de voorzieningen wegkwijnden. Aan de rand van 1 van die plaatsen, Serooskerke, ben ik opgegroeid tussen eind zeventiger jaren tot het moment dat ik ging studeren in 1988. Ik ben dus afkomstig uit een spookdorp.

In Serooskerke op Schouwen-Duiveland, er ligt een groter gelijknamig dorp op Walcheren, had je in mijn tijd nog een school, winkel en kroeg. In de dorpswinkel kocht je voor een gulden een ons drop in een witte puntzak. De winkel sloot al snel nadat ik er kwam wonen. Later kwam daar een telefooncel en een SRV-wagen voor terug. De kroeg werd omgebouwd tot eetcafe en later restaurant dat fier in de vaderlandse top 100 stond.

Stil stond het dorp ieder jaar op 1 februari. In 1953 had op die dag een springvloed bewoners verrast. Tientallen overleden in de koude nacht door een dijkdoorbraak bij de Schelphoek. Een drama dat in veel families stil werd gedragen. 

Voor de circa 250 bewoners was Stroa in mijn tijd een jaarlijks hoogtepunt. Na de winter reden vroeger jonge knechten de werkpaarden naar de zee om de benen te wassen. Bij terugkomst werd met de paarden ringen gestoken op de dorpsring. Een gebruik, Strao genoemd, dat alleen in de westhoek van Schouwen bestaat. Zelf stak ik in mijn jonge jaren ook een paar keer ringen in Serooskerke.

 

Gevoetbald werd er bij Velocitas op het enige veld in het dorp. In mijn beleving was er toen ik er opgroeide nog maar 1 team met senioren. Wekelijks ging ik naar de zondagschool. Rond deze paastijd maakten we bakjes met fruit en gingen we met mevrouw Berrevoets langs de deuren van de oudere kerkgangers. 

Onlangs was ik weer eens in het dorp. De telefooncel bleek al jaren geleden verdwenen. Dat gold ook voor de dorpschool die het niet redde met nog geen 30 kinderen. Er zijn paar huizen voor in de plaats gekomen. Aanwas van nieuwe woningen is er echter de laatste jaren niet meer. En ook het vermaarde restaurant heeft zijn deuren gesloten. Het voetbalveld ligt er verlaten bij. Velocitas is opgeheven. Van een wekelijkse zondagschool is geen sprake meer. De hervormde kerk heeft geen eigen dominee meer en alleen nog maandelijkse diensten. En mevrouw Berrevoets blijkt al meer dan 20 jaar geleden overleden. Lichtpuntjes voor de bewoners is de SRV wagen die twee keer per week komt en de bus die ieder half uur vertrekt, naar het 12 kilometer verderop gelegen Zierikzee waar de boodschappen gedaan kunnen worden.

En de Stroa is er nog. Op zaterdag 16 maart jl was het er een drukte van belang. De werkpaarden zijn inmiddels deels ingewisseld voor manegepaarden maar de dag begint nog steeds met een gang naar het strand, vervolgens paraderen door het dorp met de versierde paarden, daarna ringsteken en aan het eind van de dag wordt er nog een borreltje genuttigd. Maar op de site van de dorpsraad lees ik er niks over. En als je doorklikt op de stek van de dorpsraad spookt het daadwerkelijk op een aantal pagina's.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl