Vorige week ging ik een dagdeel fietsen in Zuidoost met mijn stedelijk wethouder Eric van der Burg. Het mag als algemeen bekend worden beschouwd dat Eric ook inwoner is van ons stadsdeel en hier pakweg 20 jaar geleden nog een periode in de deelraad heeft gezeten en ook bestuurd heeft. En ondanks dat hij dit deel van Amsterdam op zijn duimpje kent was hij vol belangstelling om de actuele vorderingen in zich op te nemen. We reden via een route van het Anton de Komplein, Heesterveld, Holendrecht, K-buurt, D-buurt naar Venserpolder.
In Holendrecht hadden we een ontmoeting op de sportschool van Raymond Joval. De oud-bokskampioen vertelde vol overgave zijn inspaning om zijn zweethonk een plek te geven in de buurt en als opleidingsplek voor ambitieuze amateurboksers (M/V). Eric liet zich niet uitdagen tot een een gevecht in de ring, maar nodigde Joval uit om met hem te hardlopen bij de Dam tot Damloop. Dat aanbod nam de Holendrechter graag aan. Hij zal er nog flink voor moeten trainen om Eric bij te houden, denk ik.
Tijdens onze tocht kwamen we langs plekken waar Eric opgroeide. Hij blikte terug op zijn jaren op de lagere en middelbare school (Augustinus, toen nog met Atheneum). Hij verhaalde van een klassefoto van de basisschool. Onlangs wierp hij er nog een blik op. Hij constateerde droog dat inmiddels 3 van zijn medeleerlingen, door geweld om het leven zijn gekomen.
En bij het passeren van de gedenkplaats ter nagedachtenis aan de Bijlmerramp, kwamen ook de beelden bij Eric weer boven. Als bestuurder was hij in 1992 snel ter plekke. Hij leidde Nordholt rond in de eerste uren na de ramp. De taken in het Dagelijks Bestuur werden verdeeld en Eric kreeg de nachtdiensten. Burgemeester Van Thijn kon blind op hem rekenen als hij een opdracht kreeg. Contacten die toen zijn gelegd met hulpverlerleners, maken nog steeds deel uit van zijn netwerp.
De onuitwisbare indrukken van verborgen leed en overschreeuwende zogenaamde slachtoffers, die hij heeft opgedaan in de weken van oktober '92, bepalen nog steeds zijn denkkader om razendsnel te taxeren en handelen.
Weer op de fiets gezeten, vond er die middag nog een opmerkelijk incident plaats. Toen we voorbij Gooioord reden, kwam een man slingerend op zijn tweewieler, op ons af. Ik kon hem ternauwernood ontwijken maar de tegemoetkomende fietser reed vol op Eric in. Beiden smakten tegen de grond. Eric had duidelijk pijn rond zijn middenrif. En ook de man, een engelssprekende Afrikaan zo bleek, lag kermend in het gras. De fietsen waren gehavend. Eric stond langzaam op en sprak de ontredderde man aan en vroeg hoe het met hem ging. Daarna pakte hij zijn fiets, waarvan het stuur scheef stond en boog dit weer recht. Geen verwijt, geen gemor. Eric fatsoeneerde zijn pak, rammelde wat aan zijn eigen fiets en reed weer verder.
Het bleef een raadsel waarom de Afrikaan, op onze weghelft, Eric aanreed. Hij belde niet en leek ook geen alcohol te hebben gedronken. Maar onze wethouder was ondanks de pijn in zijn borststreek al weer bezig om bij het passeren van de De Nieuwe Stad, te memoreren dat Henk de Boer, al weer heel wat jaren in het kerkgebouw werkt.
Het moeten de lessen zijn die Eric in de afgelopen 40 jaar in Zuidoost heeft mogen trekken die hem ervan weerhielden om boos te worden op de man die hem aanreed. In tegendeel. In plaats van zich te bekommeren om eigen lijf en leden, was zijn eerste zorg gericht op de boosdoener. Hij had al snel geanalyseerd dat de man niks kwaads van zin was en dat ook hij slachtoffer was van zijn eigen daad. Om daarna monter zijn weg te vervolgen. Een zonderling moment, dat ik niet snel zal vergeten.
Hoeveel mensen zijn er in Amsterdam die de afgelopen 25 jaar zowel aan de zijlijn als in het middelpunt van de internationale belangstelling, onze stad tot in haar haarvaten hebben leren kennen? En welke lessen trekt iemand hier uit in zijn dagelijkse afwegingen om de stad nog beter te maken? We hebben het hier over een politicus waar de wereld ook buiten de hoofdstad, nog wat van mag verwachten. Wat zou het boeiend zijn om het levensverhaal van Eric van der Burg eens in zijn geheel te vernemen. Als zijn herinneringen aan het papier worden toevertrouwd ben ik de eerste die ze met graagte zal lezen.

Reacties
Erik sprak de ontredderde man aan en vroeg hoe het met hem ging.En jij stond erbij en keek ernaar.Foei Emile.
@Ron Mijn aandacht ging inderdaad eerst uit naar Eric.
Was maar een grapje hoor.Gelukkig kun jij daar wel tegen.
Ik snap niet dat Eric van der Burg namens de politiek een verzoek aan de modewinkels doet om geen bont te verkopen.Waar bemoeit die man zich mee.
@ron jij maakt ook graag grapjes