Was een bewogen werkdag gisteren.
Het begon vanmorgen kalm met de bespreking van de laatste eindjes voor het boek over de lange geschiedenis van ons grondgebied. Ik heb bij de pensionering van ambtenaar Evert hem twee jaar geleden gevraagd om het verhaal over ons stadsdeel op te schrijven. Het boek krijgt de titel Ridders in de Bijlmer mee. Het verschijnt eindelijk volgende maand. Het zit boordevol vertellingen van de eerste bewoners van het veenweidegebied tot interviews met de laatste inwoners die de Bijlmer als boer verlieten alsmede een greep uit het leven na 1968 in de nieuwe Amsterdamse wijk. Ik kijk er naar uit om het te lezen onder de kerstboom!
Van de geschiedenis ging het daarna naar het heden en de lonkende toekomst voor de Amsterdamse Poort. Met de eigenaar van het winkelcentrum wisselde ik van gedachte over de trends en ontwikkelingen. Formules werden besproken. Afgetast is of dit binnen de bestemming past. Daarbij heb ik herhaald dat het belang van een vitaal centrum niet beperkt blijft voor de pakken uit het kantoorgebied. Voor (toekomstige) bewoners is het een voorziening die mee weegt bij het woongenot. Aan de andere kant moet de ruimte die het stadsdeel geeft aan dit centrum ook afgewogen worden op de schaal van de andere boodschappencentra die het stadsdeel rijk is.
De laatste voorbereidingen zijn getroffen voor een heidag van het Algemeen Bestuur. De hei is overigens een metafoor voor een ruimte in rust, maar wel in ons eigen stadsdeel aan de Abcouderstraatweg. We gaan vanmiddag niet alleen binnen vier muren onze samenwerking bespreken maar gaan buiten in het groen de handen uit de mouwen steken.
De middag begon met een overleg over het verloop van diverse projecten. De voorgestelde inrichting van de openbare ruimte rondom Kleiburg stuit op nogal wat verzet van de nieuwe bewoners van de klusflat. Waren ze een jaar geleden nog in kleine getale betrokken bij de inrichting van de ruimte rondom hun nieuwe behuizing. Met een paar honderd m/v sterk denken ze inmiddels genuanceerder over de keuzes voor parkeren en groen. Dat zou ruimte kunnen geven voor verontwaardiging, maar we constateren dat dit een resultaat is van onze eigen inspanning om deze mondige pioniers te binden aan ons stadsdeel. Tijd voor een pauzeknop en een open gesprek.
Een bedrijf verbaast zich erover dat ze hun logo niet op de gevel mogen tonen. Het traject hierover met het stadsdeel verloopt moeizaam. Vergunning en welstand hebben hun tempo. Ik neem contact op met de directeur om uitleg te geven. We delen het uitgangspunt dat het bedrijf snel herkenbaar moet zijn en spreken een tijdpad af om dit op te lossen.
Ik verplaats me zelf, deze keer met de bus, over de Bijlmerdreef, naar het gebouw SouthEast (voorheen CEC) waar ik een gesprek heb met jongeren over huisvesting en werk. Het wordt een heftig overleg. De jonge Zuidoosters tussen de 20 en 28 jaar zijn op zoek naar woonruimte. Roderic van 28 is sinds mei dakloos en zonder werk. De moeder van Orpheo (20) besloot plotseling terug te gaan naar Suriname en hij stond op straat. Hij heeft gelukkig deze week werk gevonden in een magazijn. Senna (22) heeft een vaste baan en woont nog thuis, en staat al vier jaar ingeschreven. Oscar (24) werkt op de veiling in Aalsmeer en is noodgedwongen ingetrokken bij de ouders van zijn vriendin. Sergio (25) woont bij zijn zus, is opgeleid als laborant en is werkzoekend. Wenildo (25) zwerft, slaapt af en toe op straat en zoekt werk. De artsen maken zich zorgen over zijn rug. Het is een selectie uit de verhalen van jongeren waarvan een deel niet weet waar hij morgen slaapt en van welk geld het eten moet worden gekocht. Op het oog zien ze ze er gezond uit. Je pikt ze er op straat niet uit. Maar hier zitten bijna allemaal geknakte levens die je met een brok in de keel achterlaten. Ze dromen van een toekomst waarbij ze niet meer voor de deur van vrienden smachten naar een slaapplek, niet meer op de bank slapen maar van een eigen bed en sleutel. Een beetje rust en regelmaat draagt bij aan een kansrijke carrière.
Het stadsdeel streeft er naar dat in 2015 huisvesting voor jongeren wordt gerealiseerd. Nog dit jaar wordt de vergunningaanvraag ingediend voor een lokatie in de K-buurt. Ik heb overlegd met de ontwikkelaar over de voorwaarden om hierin ook ruimte te realiseren voor jongeren die nog niet aan de slag zijn. Heb er ook met stedelijk wethouder Laurens Ivens over gesproken om dit mogelijk te maken. Dit gesprek bevestigt de noodzaak om sommige jongeren een steuntje in de rug te geven.
Ik ben dankbaar voor het openhartige verhaal dat de jongeren met me hebben gedeeld. Ze hebben de warmte van huis vaak moeten missen en hebben beslist maar rustig hun pleidooi gehouden om een eigen plek te krijgen. Ze snappen dat ik ze morgen geen woning toe kan zeggen, maar ik spreek af dat ik ze begin volgend jaar weer spreek om ze te vertellen hoe ver het stadsdeel staat met woonruimte. We nemen hartelijk afscheid.
Daarna spreek ik in het zelfde gebouw met Xiomara en Randjan. Ze dragen beiden hun werkkleding. Dat is ook de insteek van ons overleg. Ze zijn via Kansrijk, een onderdeel van het stadsdeel, aan de slag gegaan. Hoe vergaat het ze?
Xiomara (41) kwam een paar jaar geleden met haar 2 kinderen uit Curacao om een nieuw bestaan op te bouwen. Ze is administratief opgeleid en wilde graag met deze achtergrond aan de slag. Dat bleek niet makkelijk. Ze liet zich na een kennismaking met Kansrijk omscholen tot assistent drogist en ging daarna aan het werk bij een winkelformule met drogist. Ze werkt er nu ruim 2 jaar. Na 2 jaarcontracten heeft ze recent te horen gekregen dat haar laatste periode van een half jaar is ingegaan. Ze werkt met haar hart en barst in huilen uit. Ze zit met vragen. Voor veel Spaanstaligen is ze de enige vraagbaak in de winkel. Ze is altijd oproepbaar en nu dit. We troosten haar en wijzen er op wat ze bereikt heeft.
Randjan (50+) was jaren werkloos toen Kansrijk op zijn pad kwam. Naar eigen zeggen ging hij thuis kapot. Hij kreeg een stage in de beveiliging aangeboden. Het lukte hem maar niet om zijn beveiligingsopleiding succesvol af te ronden. Dat stond een baan in de weg. Hij volgde een huiswerkklas. Met enige trots kon hij melden dat hij geslaagd is met mooie cijfers. Daarna kreeg hij een baan op Schiphol aangeboden. De overeenkomst is voor 1 jaar. Zijn kinderen zijn blij dat papa werkt en Randjan ziet de toekomst hoopvol in.
Ik zit tegenover twee mensen die zich hebben laten omscholen en die flink hebben moeten doorbijten om werk te vinden. Ze zijn beslist nog niet zeker van werk maar hun doorzettingsvermogen dwingt respect af.
We bespreken daarna met het team van Kansrijk de inzet op werk de komende periode. Zeker waar het om meer generieke problemen gaat wil ik die kennen zodat we regels of maatregelen hierop kunnen inrichten met het doel om de bewoners aan werk te helpen.
In de hal van het gebouw is een bazaar gaande. Vrouwen zitten achter een kraampje en prijzen hun huisvlijt aan. Ik maak kennis met Fleur en Marleen die sieraden vervaardigen. Ze hopen hun nering te kunnen slijten, maar het is rustig. Henk van de Belt sloeg het gade. Wat meer publiciteit voor de maandelijkse verkoop op de laatste vrijdag van de maand zou welkom zijn, suggereerde hij. Bij deze.
En ik stiefelde naar huis.

Reacties
Hoe en waar is dit boek "Ridders in de Bijlmer" te bestellen???
Vragende groet,
Rob, nog even geduld. Boek ligt nog bij de drukker. Nadere info volgt volgende maand over distributie.
Dank.
Geduldige groet,
Jij hebt van mij nog een blogpost over het eten van reigers te goed.
https://robalberts.wordpress.com/2015/01/28/een-luie-decadente-en-vadsige-reiger/
Smakelijke groet,
Vermakelijk Rob!