Via een klein kopje gisteren in onze stadskrant Het Parool werd de lezer gewag van het volgende: Solidariteitsbijdrage weg uit afvalstoffenheffing. Ik denk niet dat veel lezers de impact van deze boodschap zullen beseffen. Daarom enige duiding bij dit bericht.
Het nieuwe bestuur van onze stad heeft in haar programma opgenomen om de kosten voor de afvalstoffenheffing fors te verlagen. Die heffing wordt betaald voor het ophalen voor het afval. Bijna eenvijfde van de Amsterdammers is vanwege een laag inkomen vrijgesteld van betaling hiervan.
Uiteraard zullen in beginsel weinig mensen tegen een verlaging van hun aanslag zijn. Kwestie is hoe dit bereikt moet worden. Gaat de dienstverlening op de schop? Zijn er besparingen op de inkoop? Nee, de grootste daling van de kosten wordt veroorzaakt door een categorie gewoonweg niet meer door te belasten binnen de afvalstoffenheffing, te weten de bijdrage van deze huishoudens aan de kwijtschelding voor de allerarmsten van deze stad. Dit levert gemiddeld een lager tarief op van 33 euro per betalend huishouden.
Verantwoordelijk wethouder Abdeluheb Choho meldt daarom ook trots op de site van de gemeente: ”Jarenlang hebben burgers jaar op jaar alleen maar moeten horen dat ze meer belasting moeten betalen. Ik ben daarom blij dat dit college nu een ander geluid kan laten horen.''
En daar begint mijn schoen te wringen. Want door die kosten niet door te berekenen, betekent het toch niet dat ze niet meer bestaan? De minima kunnen hun vergoeding nu uit een ander potje krijgen, heeft het College namelijk ook besloten. Die kosten drukken dus elders op de begroting van onze stad. Kortom de belastingbetaler wordt dan alsnog aangeslagen via de algemene pot. Immers middelen die een extra beslag leggen op je uitgaven, kun je niet aan iets anders uitgeven. Is het dan een sigaar uit eigen doos die we via de afvalstoffenheffing krijgen aangereikt? Ja, tot het moment dat er besparingen tegenover staan. Maar ik begrijp dat het College daar de komende jaren ook op in wil zetten. We gaan het zien.
Maar er is nog iets interessants aan de hand. Gemeenten mogen formeel geen inkomenspolitiek voeren. Die positie is aan het Rijk voorbehouden. Maar de afvalstoffenheffing was toch een vorm van sterke schouders die de zwaarste lasten dragen. Ik was daar geen voorstander van. Er moet 1 loket zijn in het land die op basis van democratische gestoelde afwegingen de eerlijke verdeling van middelen bewaakt en dat moet niet nog eens overgedaan worden door waterschappen, provincies, gemeentes, stadsdelen of Europese Unie. Maar Amsterdam wist zich sinds het vorige decennium te ontworstelen aan deze these.
Er zijn gemeenten die de kosten voor het ophalen van afval niet kwijtschelden. Maar als je daar voor kiest, doe dat dan uit de algemene pot waar ook de lage inkomens aan mee betalen. Al in 2009 ageerde ik namens de stadsdelen tegen het belasten van de afvalstoffenheffing met armoedepolitiek van de stad. Vanaf 2008 heeft de gemeente miljoenen aan kwijtscheldingsgelden uit de armoedepotten 'bespaard' en overgeheveld in het tarief voor de reiniging. Opeenvolgend Lodewijk Asscher en Pieter Hilhorst waren als wethouders Financien verantwoordelijk voor deze lastenverzwaring. Dat is nu teruggedraaid. En dat vind ik uit principe te prijzen.

Kortom wethouder Choho geeft me een sigaar uit eigen doos waar ik bij nader inzien best van kan genieten. En als dan ook de daadwerkelijke kosten omlaag gaan de komende jaren, dan steek ik er met graagte nog 1 op.

Reacties