De winterse neerslag geeft niet alleen overlast maar levert ook prachtige plaatjes op. Tegen het vallen van de avond wandelde ik in mijn buurtje rond het groene kerkje. Schreef ik ‘groen’? Ik bedoel natuurlijk het witte kerkje.
Winterse plaatjes
Waar of niet waar?
Afgelopen weekend kwam er een uitgave uit van mijn dorpsgenoot Freek Lugt over legendes in Oegstgeest. Lugt houdt negen vertelsels tegen het licht en probeert de waarheid te achterhalen.
Hij gaat terug in de tijd en ontleedt of Willibrord daadwerkelijk een kerk in ons dorp heeft gewijd. En kwam er echt een prinses naar Oegstgeest met 100.000 ‘krijgsknegten’ om haar ontrouwe verloofde over te halen om met haar te trouwen? Sterk verhaal toch? Gaat dat lezen!
Meer info: Freek Lugt, Het sissen van de schaduw. Negen Oegstgeester legenden. Uitgeverij Ginkgo. Prijs €15,00 / ISBN 9789071256608
Beroving steeds vaker via glasvezelkabel
We zien in Oegstgeest dat diefstallen in woningen de afgelopen jaren zijn gedaald. Maar de inbreker komt steeds vaker via de computer binnen. En daarvan wordt niet altijd aangifte gedaan. Dus de indruk bestaat dat we van deze vorm van criminaliteit maar een beperkt beeld van hebben.
[Lees meer…] overBeroving steeds vaker via glasvezelkabelDe herinnering blijft
De herinnering blijft. Het muurgedicht van Jan Wolkers is gisteren door Karina Wolkers onthuld. In de Deutzstraat, tegenover het geboortehuis van de schrijver en beeldend kunstenaar, kwamen honderden mensen bij elkaar om hun favoriete auteur of oude buurtgenoot op zijn 92e geboortedag te eren.
Onno Blom, zijn biograaf, sprak treffend van de voedingsbodem van Wolkers tussen enerzijds de gereformeerden en de gekken van Endegeest.
[Lees meer…] overDe herinnering blijftArm in arm
Vanmiddag was ik te gast bij een ontmoetingscentrum voor dementie in Voorhout. Beginnende dementerenden uit de regio gaan daar overdag naar toe. Het was voor mij een uitermate leerzame middag.
De opvang geeft de cliënten de mogelijkheid om hun geheugen te trainen met spel, lezen van de krant en wandelen. Daardoor kunnen ze langer thuis blijven wonen. En voor de mantelzorgers biedt het overdag enige verlichting.
[Lees meer…] overArm in armDakpan ging er in als koek
Eens in de paar maanden krijgt Oegstgeest er een aantal nieuwe Nederlandse staatsburgers bij. Deze week hebben bij de naturalisatieceremonie 3 inwoners de Nederlandse nationaliteit verkregen. De achtergronden zijn weer divers. Bewoners zijn afkomstig uit Iran, Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. De meesten van hen wonen overigens al jaren in Oegstgeest.
De anekdote van de Oegstgeester dakpan ging er weer in als koek. Deze wordt al jaren niet meer gebakken in ons dorp. Helemaal waar is dat overigens niet. Bakker Hugo de Groot, op de Kempenaerstraat, bakt ze in kleine vorm als koekjes. En naar goed Oegstgeester gebruik kregen we die bij de thee.
Wolkers ‘Terug naar Oegstgeest’
We hadden een prachtige opening gisteren van de Tentoonstelling van Wolkers in Kasteel Oud-Poelgeest. Minister Jet Bussemaker vertrouwde ons haar Oegstgeester geheimen toe, waaronder het delen van een kus met een vriendje bij het kasteel. Biograaf en curator van de expositie, Onno Blom nam ons mee in het laatste grote werk van Wolkers, een geel tableau.
De Lakenhal heeft het voor de gelegenheid geleend aan de collectie in het kasteel. De kleur verwijst naar de bloeiende tulpenboom in de kasteeltuin. Wolkers heeft een stekje daarvan, via de Hortus, geplant in zijn tuin in Texel.
Bij deze gelegenheid heb ik stil gestaan bij het gegeven dat Wolkers zijn armoedige jeugd naar zich toe schreef in Terug naar Oegstgeest. Zijn beschrijving van het dorp verschilt behoorlijk van de gewilde gemeente zoals we die nu kennen. Ik heb daarna, zijn weduwe Karina Wolkers, nauw betrokken bij de expositie, het speldje opgespeld van onze gemeente.
De tentoonstelling laat de vroegste werken zien van de schilder Wolkers. Tevens is een aantal doeken te bewonderen die hij in zijn nadagen schilderde. Aandoenlijk vond ik het rapportje van een jonge Jan die ‘lui en ongehoorzaam’ is. Zijn passie lag toen niet op school. Hij maakte zich er als een Jantje van Leiden vanaf.
De expositie is te aanschouwen tot en met 26 oktober.
Denkend aan Eberhard
Burgemeester Van der Laan is gisterenavond gaan hemelen. Een markante Amsterdammer is niet meer. In mijn periode als dagelijks bestuurder van stadsdeel Amsterdam Zuidoost kruisten onze paden elkaar regelmatig. Hij spreekt de taal van iedereen. Enkele herinneringen aan een bestuurder die ik ontzaglijk waardeer.
Eberhard de sfeermaker
Minister Van der Laan, verantwoordelijk voor Wonen en Wijken, komt in een gymzaal in Kantershof naar de uitreiking van ‘Ieder Kind een Eigen Boek’. Initiatiefneemster Gé Ruijfrok heeft hem uitgenodigd. Met stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet ontvang ik de goedlachse gezagsdrager. Hij gaat prettig geluimd tussen de kinderen zitten. ‘Hè jongedame, wat wil jij later worden?’ Beroepen rollen over elkaar. Hij prijst de ambities en bij sommige kinderen doet hij er een schepje bovenop. Een uitzonderlijk gevatte knul krijgt de aanprijzing dat hij minister kan worden. Iedereen lacht. Eberhard maakt de sfeer.
Onze innemende burgervader
Een oudere man uit Venserpolder is thuis overvallen. Burgemeester Van der Laan heeft er een gewoonte van gemaakt om slachtoffers van een overval in zijn stad persoonlijk te bezoeken, vaak vergezeld van een stadsdeelbestuurder. Ik zit aan zijn zijde. Gebroken vertelt de man zijn verhaal. Eberhard luistert innemend. Daarna beschrijft hij het ‘klotegevoel’ van het slachtoffer feilloos. De man veert op en waardeert het medeleven. En als we uit elkaar gaan zegt Eberhard: ‘Je mag me altijd bellen’ en geeft hem zijn nummer.
Eberhard is de baas
In overleg met Burgemeester Van der Laan en stadsdeelbestuurders worden de handhavingsprioriteiten besproken. Tot dan toe is dat een domein waar de stadsdelen zwaar de hand in hebben. Eberhard wil meer regie. Met flair spreekt hij tegenspartelende bestuurders toe. Één voor één krijgen we een persoonlijke preek. Voor meedenkende bestuurders is er vervolgens charmante waardering. Met tegenstanders gaat hij de confrontatie aan. Hij begint mild: ‘Waarde Emile, ik weet dat het stadsdeel je aan het hart gaat, jouw zorg is ook mijn belang.’ Om daarna de zaak scherp doch beslist naar zich toe te trekken en het dossier af te hameren. De zaak is beklonken. Eberhard is de baas.